NIMETO KWINTEL - 12e Jaargang 1972-1973

In ons laatste jaar op school verschenen slechts 2 schoolkranten, beiden in 1972.
Op groot formaat, eerst de dunne beige, en als laatste de dikke rode Kerst Kwintel.

KUIVEN

Dus op het schoolfeest kregen we een vetkuivengroep!
Om een uur of half negen begon MOAN met z'n eerste set. Dit was het progressieve gedeelte, wat ontaardde in oeverloos gepiel. Niet zo leuk dus.
Het tweede gedeelte was alweer beter, er werd toen meer rock 'n' roll gespeeld.
Dit deed denken aan de jaren 1966/'67 met vooral Rolling Stones nummers (Walkin' The Dog) en Chuck Berry ( Route '66/Bye Bye Johnny), en verder ook nog een ouder nummer van Neil Young: The Loner.
Allemaal wel aardig, maar wat vlak vertolkt.
De grote klapper moest komen met de vetkuiven.
LONG TALL ERNIE & THE SHAKERS begonnen rond 23.00 uur te spelen.
Een mooie announcer kondigde het vijftal aan.
Het publiek werd enigzins geprovoceerd en begon met een fluitconcert.
De band opende met een instrumentaal stuk.
Daarna 'Whole Lotta Shakin' Goin' On', 'Good Golly Miss Molly', en nog wat van dat ijzersterke jaren-vijftig materiaal.
De dansvloer was stampvol en er hing een erg goede sfeer.
Op enige incidenten na (kapotte bierglazen) vond ik het een geslaagde avond.
Lof voor de organisatoren.

LONG TALL ERNIE ALLEEN VOOR AUTOBEZITTERS EN UTRECHTENAREN?

Het optreden op het schoolfeest van Long Tall Ernie & The Shakers ging wel mooi m'n neus voorbij, want ik moest de laatste trein naar huis nog halen.
De planning van de optredens was dus niet zo goed.
Veel mensen moesten om een uur of elf al weg, en zagen dus alleen MOAN maar.
Misschien kan er in de toekomst ook met ons rekening gehouden worden.

SCHOOL EN REALITEIT

Het is beslist geen uitzondering dat een school zich vrij slecht aan de realiteit aanpast. Vaak berusten de oorzaken hiervan op onwetendheid en soms op financiële gronden. Ook laat de communicatie tussen de leraren weleens het één en ander te wensen over.
Alvorens echter verder te gaan, doe ik er misschien goed aan er op te wijzen dat dit artikel geschreven is over de afdeling etaleren, omdat ik van de schildersafdeling nagenoeg niets weet. Stil maar beste schilders, ik schaam mij diep, of is dit soms een gevolg van de toch wel gebrekkige communicatie tussen de twee afdelingen?
Maar laat ik teruggaan naar mijn uitgangspunt: De school te bekijken in het licht van de realiteit.
Tot mijn teleurstelling moet ik dan constateren dat deze realiteit-schoolverhouding soms ver te zoeken is.
En dit geldt voornamelijk voor de z.g.n. praktijkgerichte vakken.
Terwijl ik aan de ene kant verneem dat dit een M.T.S. is op H.T.S. niveau, hoor ik dezelfde dag nog dat het ministerie van Onderwijs plannen heeft om deze M.T.S. status te degraderen naar een veredelde ambachtsschool.
En als ik dan, al zal dat dan ten stelligste ontkent worden, een behoorlijk tekort aan materialen constateer (wat beslist niet nodig is, de Bijenkorf Eindhoven gooit dagelijks grote hoeveelheden materiaal weg, omdat de school het niet op komt halen) en hoor dan welk bedrag er voor de feestweek is uitgetrokken, tja, dan wordt het mij toch wel even zwart voor de ogen.
Maar goed, we zullen net doen of niets gezien en niets gehoord wordt, en vervolgen onze gang naar de praktijklessen.
Gang, inderdaad, ik dacht dat dit wel het juiste woord was. Natuurlijk, het heeft zijn charme die gang, maar of het nu direkt resultaatvehogend werkt, dacht ik toch wel in twijfel te mogen trekken.


















Het leuke is dan ook nog, dat deze lessen gegeven worden door leraren, waarvan er een aantal alle mogelijke moeite hebben gedaan om zelf de praktijk uit te komen.
En dan komt eigenlijk mijn grootste grief.
Het ideaal: De Bijenkorf, het walhalla voor de etaleur.
Ja hoor: vier Bijenkorven en weet ik hoeveel leerlingen.
En zelfs bij het proberen te bereiken van dit ideaal zitten we scheef.
Terwijl wij met ons eeuwige stukje karton aan het worstelen zijn, ja originaliteit in materiaalkeus wordt zeer op prijs gesteld, maar we zijn toch echt niet allemaal bij machte steeds eigen spullen te kopen, koopt men in de praktijk veelal zijn decoratie. Niet dat ik wil zeggen dat dit de ideale oplossing is, maar terwijl men in de praktijk druk doende is te centraliseren, mechaniseren en rationaliseren, zijn wij bij ons op school bezig allemaal individualisten te kweken, en dat bedoel ik nu als ik het heb over de relatie: school - realiteit.

(jan naezer -e4a)



KOFFIE

Een poosje geleden werd onder deze kop een anoniem stencil uitgereikt.
Het was gericht tegen het gebruik van de plastic bekers, een standpunt waar de redactie zich helemaal mee kan verenigen.
Wij willen dan ook iedereen oproepen om voortaal een eigen beker te gebruiken, hoewel de rijen wachtenden in de pauze voor het koffiehok dan nog wel veel langer zullen worden.
Je kunt natuurlijk ook helemaal geen koffie meer drinken. Melk is veeeeeeel gezonder en je hoeft dan ook niet meer in de rij te staan.
Wat een voordelen.
Alleen zouden we er wel prijs op stellen als volgende stencils even ondertekend werden, dat komt dan nog sympathieker over ook.


EVOLUTIE

Onder deze naam werd de eerste krant van de oud-leerlingenvereniging van de afdeling etaleren, gepresenteerd.
Deze vereniging stelt zich ten doel om de contacten onderling te onderhouden en de bedoeling is om op den duur als belangengroep op te kunnen treden.
We kunnen wel stellen dat het een goede zet is geweest.
Het ligt dan ook in de bedoeling dat de vierde klassers van nu, aan het eind van het jaar nog nader geïnformeerd zullen worden.
De krant die uitgebracht is, zag er naar mijn mening goed uit, en ook de inhoud was, om het zo eens te zeggen: "voor elck wat wils".
Was deze eerste uitgave nog gestencild, in de toekomst zal men zeker een andere uitvoering kiezen. Doch bij gebrek aan geld kon het deze keer niet anders. We willen de organisatoren veel succes toewensen, en zien graag de volgende krant tegemoet.

Expositie Wageningen: Geen Plofkip!

De expositie in het Forumgebouw van de Universiteit van Wageningen verliep wat anders als gepland was.
Half maart was de expositie al ingericht, maar bij de officiële opening op zaterdag bleek dat zes van de negen foto's van Marianne Berkhoff, met als onderwerp 'dieren in de intensieve veehouderij', zonder enig overleg waren verwijderd.
De fotos waren te heftig voor de tere kinderziel. Omdat het een open dag was, was er vrije toegang, dan kunnen er ook kinderen meekomen.
Op de foto's van Marianne staat een dier die uit een groep gehaald is, om te laten zien dat dieren ook een eigen identiteit hebben.

Bijvoorbeeld één vetgemeste kip uit zo’n kippenschuur/hal.
Het zijn prachtige portretten.
Al de foto’s hebben een kritische kant.
Katinka Schreuder belicht de invloed van de kassenbouw op ons landschap.
Marijke's foto's gaan over de teloorgang van de visindustrie.
Met z’n drieën is er eerder geëxposeerd in Rome. Dit was voor de organisator van deze expositie aanleiding om de expositie ook naar Wageningen te halen.
De bedoeling was het wetenschappelijke denken te verbinden met de ontwikkelingen in cultuur en samenleving.
In Rome werd de expositie geopend door mevrouw Agnes van Ardenne (oud minister van ontwikkelingssamenwerking).
Zij is vaste vertegenwoordiger van Nederland bij de FAO.
Maar ook CDA!
Zij vond onze foto’s te politiek! Tja,
het CDA staat voor de boeren.
Vond ik, eerlijk gezegd, erg leuk.
(Marijke)


Dinsdag 12 april hebben de kunstenaars de expositie weggehaald, om zo te protesteren tegen de toegepaste censuur van de universiteit van Wageningen.
Trouw, van woensdag 13 april besteedde er bijna een hele pagina aan.

SCHOOLKRANT, JAARGANG 9 : 1969-1970

DE MINI KLASSEN EXPRESSIE

De start van NSSU/ NESU op 5 december werd de conferance in de schoenen geschoven, hetwelk een geslaagd voorbeeld was van afgaand amateurisme.

Wat werd gevolgd door 'we gaan weer af' en andere gezangen door de geroutineerde witmakers.

Underground gebeuren, een wat rozerige, een act.
Waarin op verdienstelijke wijze bepaalde prominente figuren werden gecorrigeerd, met betrekking tot T.V., de hr. Verbeek enz.

Super Sensacion ovatie, een sound welke je dit jaar met regelmaat zult kunnen horen en dan met nog grotere bezetting.

Liedje en een act door een geheim agent van de N.V.S.H.

Geroutineerd banjospel, voor enkele minuten ging door nervositeit ietwat verloren ('t is jammer).

PAUZE - Deze bracht verandering van klimaat en een aperatiefje met zich mee.

Kosmische intergratie,
steriele mode,
vol vernuft en
grapvol!
sortering esthetische verandering
zwarte kamer werk.

Stukje Satans werk.

Klasen Ed en Henk, met de karakteristieke lichaamsomvang. Welke middels hun Klasenfiguur het hele lerarenteam op het podium op verdienstelijke wijze van repliek diende.
Tegen alle berichten in geweldig goed georganiseerd festijn, met enkele hiaten tussen de stukjes in, maar dat nemen we voor lief.
Dank, dank aan alle medewerkers.




LAATSTE NIEUWS

Het kanon Texas Truus mocht niet worden afgeschoten zoals de bedoeling was omdat er in de Kievitstraat bij proefnemingen enkele ruiten sneuvelden.
Na het optreden werd het kanon weggebracht en is bij zijn kosthuis ontploft, ook nu sneuvelden er enige ruiten en gelaatskleuren van diverse omstanders.

NSS'er- 9e Jaargang, Nr. 2 - januari 1970

SCHOOLFEEST

Ondanks het gemis van een pilsje gelukkig weer een geslaagd schoolfeest. Dit komt dan ook door de overweldigende opkomst en we kunnen rustig aannemen dat ieder een leuke avond gehad heeft. Hetgeen mede te danken is aan de 'great' opkomst van het vrouwelijk schoon.
Het verschijnsel "Hengstenbal" zoals enige jaren geleden is, na het intreden van de etaleurs gelukkig van de baan.
Ook BRAINBOX droeg een steentje bij, alhoewel de groep het uitgetreden talent Jan Akkerman duidelijk mist.
Deze speelt op dit moment met Thijs van Leer de muziek bij de musical "Hair".
Wat ze deden was zonder meer goed, met een uitschieter als "Dark Rose". En een improvisatie op het nummer "Johnny Be Goode" van Chuck Berry, een nummer van Pearls Before Swine en de toch wel geweldige jamsession later op de avond. Jammer dat de nieuwe leadguitarist Rudi de Queljoe (ex-Dragonfly) nog niet volledig op de rest van de groep was ingespeeld, z'n vervormers gebruikte hij te weinig en de nummers waarin hij ze wel gebruikte waren dan ook direkt beter, hetgeen in de jamsession goed te merken was.
Zingen kan blijkbaar Caz Lux alleen, want de rest stond er maar mat bij, hij moest dus de show maken. Verder viel ook de drummer Pierre van der Linden op, die bij After-Tea reeds ervaring opdeed.
Kortom: geheide muziek voor een niet al te verwend publiek.
Verder alle hulde aan de feestcommissie, die er veel werk van gemaakt heeft door onder andere de kantine leuk te versieren.
Slechts de lichtsjoo ging de mist in doordat de initiatiefnemers na verloop van tijd geen tijd meer hadden voor hun projektie, maar op zich toch een leuk experiment.
Feest-commissie Jaap en medewerkers bedankt voor het fijne feest, de school voor de medewerking en de volgende keer hopen we op weer zo'n feest.
(Jeaver)




NSS'er- 9e Jaargang, Nr. 3 - maart 1970

Wanneer je tegenwoordig de school uitkomt, kun je je sjekkie nog wel even in je zak laten zitten.
In de fietsenkelder kun je gratis dikke wolken naar binnen slurpen. Er wordt op school namelijk heerlijk aan de luchtverontreiniging meegedaan. De fietserts die als laatste hun rijwiel uit de daarvoor bestemde kelder opdiepen, doen dit onder het inademen van dikke vette wolken van uitlaatgassen, afkomstig uit de uitlaten van diverse bromfietsbezitters, die het nodig vinden hun apparaat reeds achter in de kelder warm te laten draaien.
Lui, wees niet te beroerd je stinkding zelf omhoog te duwen, in plaats van het zichzelf omhoog te laten stuwen.

NSS'er- 9e Jaargang, Nr. 4 - maart 1970

NADER TOT ELKAAR

Dit stuk is niet bedoelt om kritiek te leveren op de school en haar organisatie. Dit stuk dient allen ter informatie over al wat er eigenlijk leeft bij de tweede klassen etaleurs.
Er heerst op het ogenblik een vrij negatieve tendens bij de etaleurs, dat zal bij iedereen wel duidelijk zijn, een ieder doet eigenlijk maar wat, of vrijwel niets, terwijl er hele goede resultaten behaald kunnen worden.
De vraag is nu: "Hoe komt dit?"
Als je hard wilt werken, dan werk je naar een bepaald doel, en dat doel ontbreekt er, denk ik.
Over een paar maanden gaan wij de praktijk in, maar zelfs over dit jaar is maar weinig bekend, en verder rijst de vraag: "Zit ik deze vier jaar hier niet voor nop, want wat kan ik eigenlijk met dat etaleurspapiertje doen, en op welk niveau ligt het eindexamen"?

Misschien zijn dit al lang bekende vragen in de bestuurskamer en misschien hebben zij hier zelfs een antwoord op.
Wij zouden dat ook graag willen weten, zodat wij ons een doel voor ogen kunnen houden.
Iedereen heeft er natuurlijk begrip voor dat er bij de organisatie van een groots projekt als een school er dingen zijn die over het hoofd worden gezien, maar er is naast deze organisatie een heel belangrijk punt, namelijk de communixcatie.
Het is een moeilijk begrip en nog moeilijker is het om het op de juiste manier te gebruiken.
Misschien zouden de leerlingen en de leraren wat meer met elkaar moeten communiceren, zodat er bepaalde dingen bij ons en ook vast bij de leraren duidelijk worden. Je weet op een bepaald ogenblik niet meer wat je moet doen, als je steeds maar de zaken via-via hoort en het eigenlijk concreet uit de mond van de leraar horen wil, dan zou je weten waar je aan toe was.
We zouden ook bepaalde ideeën kunnen uitwisselen voor de klassen die nog volgen, want we willen eigenlijk zo graag deze fijne opleiding zo goed mogelijk volbrengen., Dat is vast en zeker mogelijk met een bepaald doel voor ogen en met een goedlopende communicatie van leerling tot leraar, zelfs van leerling tot het bestuur kan deze nog zo prille opleiding groots worden.
Het is nu erg moeilijk voor iedereen, het zal misschien nog veel moeilijker worden, maar daar zullen wij niet meer voor terugdeinzen als wij weten wat we aan elkaar hebben, en elkaar kunnen vertrouwen.
(Etaleurs 2a)


NSS'er- 9e Jaargang, Nr. 1 - december 1969


DE "MISSING LINK" OP ONZE SCHOOL

Na jaren van zoeken en gissen hebben de Nederlandse geleerden E. Henjo en N. Hanten de reeds lang doodgewaande "missing link" tussen mens en dier nog in grote getale in Utrecht aangetroffen.
In tegenstelling met wat men tot nu toe aannam, namelijk dat mens en aap het sterkst verwant waren, hebben de heren Henjo en Hanten nu aangetoond dat wij dit verband moeten zoeken tussen mens en varken.
Dit zogenaamde "varkmens" beweegt zich vrijelijk tussen de mensen die proberen het netjes te houden in een gebouw wat langzaam verandert in een uitgeleefde varkensstal.
Dat men deze "varkmensen" niet eerder heeft ontdekt kan men slechts verklaren door de sterkte uiterlijke gelijkenis die ze vertonen met de mens. Omdat ze echter ruiten breken, over tafels lopen, as en schillen in koffiekopjes gooien en koffie in de asbakken, heeft men deze "varkmens", zowel van vrouwelijk als mannelijk geslacht, kunnen lokaliseren. De heren Henjo en Hanten vrezen echter dat deze laatste schakels binnen afzienbare tijd voor de wetenschap verloren zullen gaan, omdat ze het leefklimaat aldaar zodanig nadelig beinvloeden, dat verder leven op deze voet uitgesloten is.
Daar de mens tegelijkertijd bedreigt wordt vrezen Henjo en Hanten dat hoogstwaarschijnlijk door hogerhand op korte termijn maatregelen genomen moeten worden.

NSS'er- 9e Jaargang, Nr. 5 - mei 1970

HET RIJKE LUDIEKE SCHOOLGEBEUREN





















Ik weet het, je moet hard en intensief studeren, en ik vermoed ook de onbelangrijkheid te onderkennen van alles wat daarnaast zou moeten gebeuren, en kan leiden tot integratie van het schoolverenigingswerk in het schoolprogramma.
Zit je in één of andere ondankbare commissie, schoolvereniging, werkgroep, minderheidsgroep, knijp dan niet de ogen en de neus dicht als drie maanden na de aanvang van het nieuwe schooljaar de eerstjaars nog in de rode asbakken staan te urineren en in de witte hun onpasselijkheid ten toon spreiden.
Kies vooral na al die maanden een praesidium der ellende.

MARIJKE's EXPO

Uitnodiging Expositie

Graag nodig ik jullie uit voor een bezichtiging van mijn expositie in het Forumgebouw van de Universiteit van Wageningen. Samen met de fotografen Marianne Berkhoff en Katinka Schreuder exposeer ik in het spectaculaire atrium van dit door Quist Wintermans architecten ontworpen gebouw. Forum is de unieke blikvanger van Wageningen Campus. Onderwijsfaciliteiten, horeca en de Bibliotheek van Wageningen UR worden in dit gebouw op grootse schaal bijeen gebracht.

Op zaterdag 9 april van 15:00 - 17:00 uur organiseren wij, in samenwerking met Studium Generale, een “ontvangst” voor onze “relaties” (lees vrienden en familie) met een drankje en een hapje op de 2e verdieping voor de ingang van de bibliotheek.

Het zijn de foto’s van mijn afstuderen aan de Fotoacademie dus velen van jullie hebben mijn foto’s al gezien.
Toch is het de moeite waard de expositie te bezoeken, de foto’s van mijn mede-exposanten (met wie ik ook in Rome exposeerde) zijn prachtig en alle foto’s komen fantastisch tot hun recht in het fraaie Forum gebouw.
Op 9 april is er tevens Bachelor open dag van de Universiteit, dus je kunt ook een leuke studie op het gebied van “gezonde voeding en leefomgeving” uitzoeken!

Tot ziens in Wageningen!

Marijke Volkers

P.S. Omdat we graag willen weten hoeveel hapjes en drankjes er naar de “borrelplek” moeten komen hoor ik graag of je komt!

Zie ook:
http://studiumgenerale.wur.nl/
http://www.wageningencampus.wur.nl/NL/Gebouwen/Forumgebouw/

Adres Forum gebouw:
Droevendaalsesteeg 2 (Gebouw 102)
6708 PB Wageningen
Tel. 0317 – 48 21 60

Route uit Utrecht of Arnhem:
Neem op de A12 de afslag ‘Ede, Bennekom, Wageningen’. Volg de ANWB-borden richting Wageningen en binnen de bebouwde kom de Wageningen UR borden, richting het betreffende gebouwnummer.

Marijke Volkers
FOTOGRAFIE
www.marijkevolkers.nl

HÖLZEL EXPO

Een mooie zondagmiddag, wat doe je dan?
In de auto, over de snelweg naar Rijswijk natuurlijk, de opening bijwonen van de tentoonstelling van werk van Edward Hölzel.
Veertig jaar geleden onze leraar etaleren/decoreren en samen met Frits Frietman de drijvende kracht achter de creatieve lessen op de NIMETO.
Toendertijd wisten we niet dat de opleiding nog zoveel invulling nodig had, maar het moet veel werk geweest zijn om voor ons zinnige bezigheden te bedenken. Achteraf nog een pluim, dat we daar zo weinig van gemerkt hebben.

Bij binnenkomst kreeg ik direkt een stevige hand en werd mijn naam genoemd. Ook daar keek ik van op, na 38 jaar direkt herkend te worden door Edward, ik vind het knap. Moeiteloos werden een aantal andere leerlingen genoemd, en kwamen er een aantal anecdotes voorbij.

Ondertussen waren Frits Frietman, Nico de Vries en Wilma Smit (Walhout) ook gearriveerd. Frits vond dat ik wat trekken vertoonde van Bert Thomassen, maar dan van jaren geleden. Dit misverstand werd snel opgelost. Nico herkende mij ook niet, terwijl wij elkaar toch bij de eerste reünie van de NIMETO nog hebben gesproken.
Ook Kees Nelis, de leraar lichamelijke opvoeding was aanwezig, net als Boon, iemand waar wij nooit les van hebben gehad.







De expositie werd geopend door Frits Frietman.

Eerst dacht ik uit de speech te kunnen citeren, maar het is een mooi verhaal, daarom in zijn geheel geplaatst. Hieronder de speech:



Dames en heren,

Staat U mij toe, voor ik iets ga zeggen over het werk van de bijna 70 jarige kunstenaar Edward Hölzel, U een korte anekdote te vertellen. Ik heb deze anekdote nodig om het werk van Edward te positioneren en van mijn kleur te voorzien.

Toen ik in 1974 ging wonen op het plein in Voorburg, waar ik nu nog steeds woon, was ik daar de enige, enigszins bekende kunstenaar. Ik hield mijn tentoonstellingen in het Stadsmuseum van Voorburg en werd werkend lid van de Haagse Kunstkring en van Pulchri Studio. Dit alles min of meer gelijktijdig met Edward Hölzel met wie ik ook toen al bevriend
was.

Rond het jaar 2000 bleken er echter ineens nog twee beeldend kunstenaars op mijn pleintje te wonen en die waren daar niet komen wonen; nee die woonden er al bijna net zolang als ik, maar zij hadden plotseling besloten, nu de kinderen het huis uit waren, ook beeldend kunstenaar te worden, want zij hadden zich herinnerd dat zij op de middelbare school toch ook wel aardig konden tekenen.
Eén van die dames, want het waren dames, had zelfs een bordje voor haar raam geplaatst, dat zij beeldend kunstenaar was, iets waar ik zelf eerlijk gezegd nog nooit op was gekomen. De andere dame, die altijd trouw mijn tentoonstellingen had bezocht, sprak mij aan bij de opening van één van mijn exposities in het Stadsmuseum van Voorburg en feliciteerde mij met de verkoop van vier van mijn werken. Haastig voegde zij daaraan toe, dat zij op dat moment ook exposeerde in een bejaardenhuis in Delft en dat zij er al twaalf had verkocht. Ze keek mij daarbij aan, alsof zij mij nu definitief had verslagen. U begrijpt dat ik toen even een poosje vertwijfeld voor mij uit heb staan staren, totdat het tot mij door begon te dringen dat de devaluatie van het kunstenaarsschap nu een feit was. Er werd door haar helemaal niet meer over het werk zelf gesproken, maar alleen nog maar over de verkoop ervan en ik dacht met enige weemoed terug aan mijn oude leraren op de academie, die het mij zo anders hadden geleerd. En het ergste is nog, dat ook de politiek tegenwoordig, uit commerciële overwegingen, een zekere goedkeuring lijkt te geven aan deze devaluatie!

Dames en heren, hoe anders is het gesteld met het werk van Edward Hölzel! In een combinatie van vakbekwaamheid, bevlogenheid en een vleugje naïviteit ten opzichte van de huidige ontwikkelingen, tovert hij ons een serie schilderijen voor, die iedere vergelijking met het schijnprofessionalisme van de laatste tijd meedogenloos kan weerstaan.
Hier geen charmante kleurpoepjes op een veel te duur stuk linnen, maar doorwrocht werk, dat alleen maar kan ontstaan na een serieuze en gedegen academieopleiding. Het zijn kleursymfonieën geworden, hoofdzakelijk gebaseerd op één thema, waarbij de composities, en de ritmes binnen die composities, ons in hun verscheidenheid iedere keer verrassen. En wees eerlijk, de meeste van ons hadden die mogelijkheden van zo 'n stelletje ouwe dozen van dé Albert Heijn, dé Jumbo of dé Hoogvliet toch echt niet herkend. Hier onderscheidt de ware kunstenaar zich! In een flits moet Edward gezien hebben, dat er een oneindige hoop mogelijkheden en variaties moesten zijn met deze dozen.
Het strijklicht, het volle licht, de schaduwvlakken, de schaduwwerpende vlakken, de gaten en de holtes en de kreukels, vouwen en frommels, en dat allemaal in dienst van het ritme en de kleur van de symfonie op het platte vlak, waarmee de schoonheid van de vernieling en van het onvermijdelijke verval wordt aangeraakt en aangegeven. Het zijn naar mijn idee in hun visie en in hun uitwerking allemaal juweeltjes geworden.

Edward zijn eerste, en waarschijnlijk ook zijn meest inspirerende leermeester was de bekende Haagse schilder Gerard Wensma, van wie je, slechts een paar jaar na zijn dood, helaas nu al bijna niets meer hoort. Ook hij zocht rond zljn zeventigste naar één thema om mee te variëren.
Bij hem waren het daken, bij Edward zijn het dozen.
Slechts 2 letters verschil!
Wat zijn ze in dat opzicht dicht bij elkaar gebleven! Met veel zorg en technisch vermogen schiepen en scheppen zij hun werken, die bij Edward uiteindelijk wat meer naar de abstractie neigen, waardoor hij zich toch enigszins losmaakt van zijn leermeester.
Het is verbluffend om mee te mogen maken en het is geruststellend om het verschil te zien van dit werk met het werk van mijn twee onverwachte collega's bij mij op het pleintje.
Dames en heren, ik wil besluiten met een paar regels voor te lezen uit het kort geleden verschenen, prachtige boekje "Adel van de Geest" van Rob Riemen. Hij schrijft bovenaan pag. 70 de bemoedigende regels:
- Als humaniteit, waarheid, schoonheid en eeuwigheid misschien grote woorden zijn - groter in ieder geval dan wij in deze oppervlakkige tijden gewend zijn- laten wij dan de rechtvaardiging van het kunstenaarsbestaan zo formuleren:
"Het kunstenaarsbestaan is een levenslange trouw aan de taal, of aan de klank of aan het beeld en die levenslange trouw is daarmee voor ons een geschenk van de goden!"-
De bijna 70 jarige Edward Hölzel is daar naar mijn idee een sprankelend voorbeeld van!!

En hiermee verklaar ik deze tentoonstelling voor geopend.

Frits Frietman

Om een uur of half vijf vertrokken we weer. Nico en Wilma voerden nog een "Cannes filmfestival" toneelstukje op, met als onderwerp de nieuwste aanwinst van Nico, een fervent auto- verzamelaar, zoals je kunt zien in het hoofdstuk Hoe ging het verder met ..., eerder op dit blog.

Edward, bedankt voor de ontvangst, en de fraaie expositie.

(Gerard)

Wilma:
(Over de rit naar huis): Dacht af en toe dat ik live in een Nintendospel meedeed. Oeps... daar is een kruising.... whhhhoeoeoeoemmmm.... weg kruising... bocht.... whoeoeoeommmmm... streep.. weg.... streep.... soort kermisattractie. Verstand maar gewoon op nul gezet en net als in een vliegtuig gedacht: 'als dit mis gaat, hoef ik het niet na te vertellen'. Maar ik vond het bezoekje ook heel leuk. Wat mooi dat die mannen, inclusief Nelis, ook elkaar als persoon en hun (kunst) werk loyaal zijn gebleven.

Na de rit nog even in het zwart-witte penthouse met skyline Almere van Nico een drankje genuttigd en daarna zeer tevreden in mijn eigen oude zwarte dieselbak uit '97 gestapt en de reis vervolgd.

GALERIE ARTI-SHOCK

Zondag 27 maart a.s. zal Frits Frietman om 15.00 uur een tentoonstelling van schilderijen van Edward Hölzel openen.

Thema:
De schoonheid van de vernieling

Een serie schilderijen met als uitgangspunt:
Verscheurde en gestapelde dozen, verfrommeld en gemodelleerd karton.
Hierbij gaat het niet om exacte weergave van het object, maar om het spel van lijn en vlak, licht en donker balancerend tussen figuratie en abstractie.

Alle NIMETO gangers zijn van harte welkom!

Plaats van handeling:
Galerie ARTI-SHOCK
Schoolstraat 26
2282 RD Rijswijk (Z-H)
Tel.: 070 - 390 8095
(26 maart-20 april)

Openingstijden:
13.00 - 17.00 uur (woe-do-vrij)
11.00 - 16.00 uur (zat.)
14.00 - 17.00 uur (zo.)

4e JAARS CABARET GROEP

In het archief van Ruud Spall kwam ik een Sinterklaas programma tegen uit december 1973.
In het omslag zat een concept voor een cabaretgroep.

Onderstaand de tekst die behouden gebleven is.

Hallo,

Wij zijn: Ruud Spall, Peter Bindels, Bert Thomassen, Kier Knol, Jan Naezer, Helen Eggenkamp en Marijke Volkers.

Wij hebben een cabaret programma geschreven en willen dat gaan opvoeren.
Door de examens van ons wordt dit moeilijk en daarom laten we er in ieder geval een L.P. van maken.
Een stereo L.P. waar ons hele programma opkomt.
Het blijft weliswaar mogelijk dat wij in juni nog een avond zullen verzorgen.
De L.P. maken we ondanks alles.
De prijs is afhankelijk van het te verkopen aantal.
Indien wij er 25 verkopen wordt de prijs fl. 17,50.
Bij 50 stuks verkoop echter slechts fl. 15,00.
Bedenk dat het een uniek aandenken en herinnering is.
Hoe hoger de verkoop, hoe voordeliger de L.P. wordt.
Je moet vooraf betalen (voor 18 mei 1973).
Stimuleer je vrienden, vriendinnen, opa en oma om deze L.P. ook te kopen.
Het is klassewerk, geen amateuristische rotzooi!
Jullie kunnen ons kennen van het Sinterklaasfeest.
Dat was ons allereerste geïmproviseerde en ongerepeteerde optreden.
Dus wat goed zal het nu zijn.

T.z.t. kun je een proefbandje beluisteren, voor je gaat betalen.

(De bestellijst voor deze L.P., inclusief binnen- en buitenhoes, werd door 21 mensen ingevuld. Vrijwel allemaal uit E4a en b. Totaal werden er 23 exemplaren verkocht in de voorverkoop, want Ruud en Kier bestelden beiden 2 exemplaren).
































Het optreden op het Sinterklaasfeest bestond uit de volgende onderdelen:

Imagine
Sint-Nicolaas
Gastarbeiders
Wim en Frank
Weerzinwekkende gesprekken
Banana striptease
Souldans
Saneringsbuurten
Wie van de drie
Spanning

Pauze

Imagine
De scholier
The golden hour show
Redevoering
Wim, Frank en Els
Romeo en Julia
Interview nmet Sint-Nicolaas
Mijnheer de leraar
De gangsters
Nu op de kleuterschool
Vacuum
Finale:
School van Hoop en Glorie

SCHOOL VAN HOOP EN GLORIE
(staande zingen) melodie: Land of Hope and Glory

Dit is de school met glorie.
Dit is de school zonder strijd.
Een school met victorie.
Een school waar ik voor pleit.

Vier jaar lang studeren.
Vier jaar houd ik 't uit.
Steeds de leraar vereren.
En nu roepen wij luidt:

Wat een school met glorie.
50 jaar met vlijt.

Refrein:
50 jaren victorie.
Zonder haat en nijd.

1972
(Uitgevoerd door de hele groep).

Buiten huilt de wind om de school
Maar de kachel staat te snorren op vier
D'r hangt geen lapje voor de brievenbus
Maar in de tochtigste kieren zit papier
De school is heel erg arm
En niemand houdt van ons
Maar we hebben lol
Al is het overvol
En ook koffie en Bouma's koeken
Het is gewoon te gek
Je breekt je nek
Over de troep in de gangen
En lokalen
Niet dat dat ons kan schelen
Wij werken rustig door
Want de school gaat nooit teloor
Hier is geluk heel gewoon

Buiten huilt de wind om de school
Maar binnen werkte je abnormaal
En het etalagedecor op tafel
Stond er de volgende dag nog helemaal
Ook hadden wij een werkweek
Daar zijn we toen verdwaald
Van de weg geraakt
Carrière gemaakt
Heel die zaagselsmaak vergeten
En de etalageschool verrees
Zonder vrees
Van der Zee en Verbeek
Die deden wat ze konden
Maar het ging niet, dat was zonde
De legpuzzel was klaar
In het vierde bestaansjaar
Toen was geluk heel gewoon.

Je stage bleek het eerste teken
Dat de zaak al was bekeken
Voor zover
Je zonder plichtsbesef
Je leven leed
Je leven leed

Nu is geluk heel gewoon.


Nog een aantal onderwerpen waren:

De Hemel - lied van Jan Naezer
Sketch 3 - met Jan Naezer en Kier Knol
Sketch 5 - met Kier Knol en Ruud Spall