SCHANULLEKE

Donderdag 23 juni hebben we weer eens met zijn drieën (Dirk, Peter, Gerard) een paar biertjes aan het Spui in Amsterdam gepakt. De eerste bijeenkomst was ruim twee jaar geleden, Dirk sprak ik al wat vaker, en Peter kwam ik tegen tijdens de laatste aflevering van Blue Highways in april, in Utrecht.
Voor Peter had ik een gedrukt exemplaar meegenomen van de NIMETOX strip, die je verderop dit blog nog steeds kan bekijken. Tenslotte is het aardig dat je een strip waar je zelf in voorkomt, ook in de hand kan houden.
Verschillende zaken passeerden weer de revue. Toen ik in september 1969, ongeveer drie weken later als de anderen (en zonder toelatingsexamen te hebben gedaan) het lokaal van Stam in de Kievitstraat binnengeloodst werd, moest ik hem uitleggen hoe mijn achternaam gespeld werd: met 1 of met twee a's. Toen ik antwoordde, "met 3", stond ik direct bekend als wijsneus.
Al snel bleek dat zowel Peter als ik wel eens in Elburg kwamen, Peter had daar connecties met het Poppentheater, en ik had daar een kennis wonen, waar ik wel eens logeerde. Een gezamelijke kennis schijnt altijd te helpen om het ijs te breken.
Verder vertelde Peter dat er een jaar of tien geleden een NIMETO boek was gepubliceerd met informatie van de leerlingen, die ze zelf aanleverden, vergelijkbaar met het 'visitekaartjes' boek wat een inkoper vaak gebruikt. Ik kon mij wel herinneren dat er tijdens één van de reunies over gesproken of geschreven is, maar niet dat er daadwerkelijk ook iets gepubliceerd is.
Peter beloofde een volgende keer het boek mee te nemen, net zoals zijn foto's uit Westbroek en Benschop, waar de meesten van ons wel eens op bezoek zijn geweest.
Hopelijk komen daarop ook weer reakties van wat lezers binnen.
Ook bevestigde hij dat er voor de Alterna film een brief naar de VPRO gestuurd is met een uitleg wat we gingen doen in deze Alternatieve leefgemeenschap en de vraag of ze er belangstelling voor hadden. Zij hebben nooit contact opgenomen, en wij nadien ook niet.





























Ik legde uit waarom ik met de Kwintel blog begonnen ben:
In de herfst van 2008 ging ik na een cursus in Hoog Catharijne in Utrecht nog even de stad in. Het was een donderdagavond, dus het was druk op de Oude Gracht. Opeens zag ik een gezicht wat ik herkende. Meestal weet ik ook direct de bijbehorende naam, en spreek de persoon dan aan.
In dit geval liet mijn geheugen mij in de steek, en zonder iets te zeggen liep ik door.
Terug in de trein zat ik te peinzen: het moet iemand van de NIMETO zijn geweest, maar wie. De naam Judith viel mij in, maar het paste niet. Jammer, ik kwam er niet uit.
Na een paar weken zat het mij toch niet lekker, een leuke tijd gehad in Utrecht en ik wist niet meer hoe of wat.
Opeens viel het kwartje, het was Judith niet, maar haar toenmalige vriendin, Jenny die ik op de Oude Gracht zag.
Een paar dagen later zocht ik het klasseboek van 4A op, en daarin vond ik de correspondentie van Bert Thomassen over de reünie uit 1998. Dat was een mooi begin voor een weblog. Zo heb ik het uitgevoerd, en ik moet zeggen dat de omvang van het blog nu al een stuk groter is dan ik ooit heb kunnen denken.

Na ruim een uur kwam een draaiorgel ons vermaken met een concert, wat nooit meer ophield, dus we moesten verkassen om, zonder te schreeuwen, het gesprek voort te kunnen zetten. Via de Nieuwezijds Voorburgwal gingen we de Warmoesstraat in, langs het huis waar de broer van Peter, Ben, woonde in de tijd dat wij op school zaten (Warmoesstraat 47, volgens Peter, tegenover het oude politiebureau). Helaas moest Dirk al weer naar huis, dus wij hebben nog een aantal biertjes gedronken in Café Verhoeff aan de Zeedijk, gerund door twee van mijn ex-collega's van Reed Elsevier.
Een prima lokatie om wat vaker te vertoeven.
We besloten nog wel om gezamelijk de tentoonstelling van Theo van den Boogaard in het Stadsarchief aan de Vijzelstraat 32 te bezoeken, waar 100 fraai getekende, Amsterdamse stadsgezichten te bezichtingen zijn.
(Gerard)

NIMETO HERINNERINGEN VAN RINUS

Via een oude vriend en NIMETO leerling kwam ik op het spoor van de NIMETOKWINTEL.
Prompt werd ik bevangen door een enorme nostalgische kramp.
Bij elke naam kwamen herinneringen naar boven:
- Jij Gerard, cool, onverstoorbaar en met een groot creatief denkraam
- Stef en Hennie, van de brede trap afdonderend.
Toen Stef het de eerste keer deed, kwam de ouwe Bouma lijkbleek aangerend. In mijn herinnering met een spoor van Rondo's achter hem aan.
- Wilma: die ogen!
- Dick (Dirk?) Helsloot. fenomenaal tekenaar. Een paar jaar ouder (en wijzer) dan de rest. Wat een feest om al die tekeningen weer te zien
- Peter Walhout. Geweldig weekend op de gekraakte boerderij in Westbroek. Bewust of onbewust heeft hij veel muzikale invloed op mij gehad.
- Kier Knol. Zag er uit of hij uit een boerendorp kwam.
- Elly Hees. Had in mijn herinnering als enige eigenschap dat je verliefd op haar werd
- Peter Bindels. Warme herinneringen aan de persoon en aan zijn gastvrijheid op het Lucas Bolwerk. Menig avondje op zijn kleine kamertje doorgebracht.
- Bert Thomassen. Waar is die rooie pruik gebleven??? Fijne vent (met de ietwat merkwaardige capaciteit om op vrijwel elke foto te staan).
- Kees Nelis. Wat een geweldige vent was dat met zijn lelijke eend.
Trouwens, aan welke leraar hadden we eigenlijk een hekel? Niemand toch. Zeker de praktijkleraren niet.

Ik heb twee jaar bij deze groep gezeten. Daarna straalde ik en kwam in een lagere groep terecht.
Dat stralen was niet verwonderlijk. De NIMETO periode was een groot feest.

Het schoollied
Zag de tekst van het schoollied op de melodie van 'Op een mooie pinksterdag'.
Prima tekst, maar kan me daar geen jota van herinneren.
'T is dat mijn naam eronder staat met mijn vier consorten van onze cabaretgroep.

Verderop wordt getwijfeld aan het feit, of deze groep ooit heeft opgetreden.
Laat ik dat hierbij oplossen:

De groep heeft opgetreden tijdens het (volgens mij) Sinterklaasfeest in het toenmalige gebouw van OKW aan de Mariaplaats in Utrecht (nu het conservatorium).
Het optreden van ongeveer 20 minuten was een doorslaand succes.
Niet in het minst doordat Adèle en Mirjam er bepaald niet onappetijtelijk uitzagen en de zaal voornamelijk gevuld was met mannelijke schildergezellen.

Ik herinner me dat beide dames zelf ook een liedje inbrachten.
Op de tonen van In The Mood van Glen Miller zongen zij samen:
Laat je katje poepen in een bakje met zand
Laat je katje poepen in een bakje met zand, etc.
De zaal werd bijna afgebroken.
Resultaat van ons optreden was dat wij vijven door Kees Nelis werden gevraagd om de grote zaal aan de Smijerslaan om te bouwen voor het lerarenfeest.
We kregen hiervoor een week de tijd, en werden vrijgesteld van het normale lesrooster.

Kortom; ik heb twee jaar met plezier in deze groep en 5 jaar in totaal op deze school doorgebracht.

Hoogtepunten:
- De week ter voorbereiding op het lerarenfeest
- De week in Vierhouten, juni 1970.
(Dat daar filmpjes van bestaan was ik volkomen vergeten. 'Ja daar. Dat ben ik!!!')
- Zondagochtend op het balkon op het Lucas Bolwerk bij Anja en Peter.
- De oude Bouma. Wat een lieve vent was dat. Ben ooit met dezelfde cabaretgroep 's avonds bij hem en zijn vrouw op de koffie geweest.
- De feesten, inderdaad met Brainbox, maar ook met Focus met Thijs van Leer en Jan Akkerman.
Die laatste heeft dus wel degelijk een keer opgetreden aan de Smijerslaan.

Heel veel herinneringen, dus. Herinneringen zijn net een haardvuur aan het eind van de avond.
Als je erin gaat poken, zie je soms nog iets gloeien en op sommige punten slaan de vlammen weer omhoog.
Helaas blijven delen ook uitgeblust.

Ik heb genoten. Als jullie weer eens in een of andere samenstelling bij elkaar komen, wil ik graag helpen nog meer herinneringen op te halen.

Met vriendelijke groet, ook aan de rest
Rinus Schrauwen

NIMETO KWINTEL - 12e Jaargang 1972-1973

In ons laatste jaar op school verschenen slechts 2 schoolkranten, beiden in 1972.
Op groot formaat, eerst de dunne beige, en als laatste de dikke rode Kerst Kwintel.

KUIVEN

Dus op het schoolfeest kregen we een vetkuivengroep!
Om een uur of half negen begon MOAN met z'n eerste set. Dit was het progressieve gedeelte, wat ontaardde in oeverloos gepiel. Niet zo leuk dus.
Het tweede gedeelte was alweer beter, er werd toen meer rock 'n' roll gespeeld.
Dit deed denken aan de jaren 1966/'67 met vooral Rolling Stones nummers (Walkin' The Dog) en Chuck Berry ( Route '66/Bye Bye Johnny), en verder ook nog een ouder nummer van Neil Young: The Loner.
Allemaal wel aardig, maar wat vlak vertolkt.
De grote klapper moest komen met de vetkuiven.
LONG TALL ERNIE & THE SHAKERS begonnen rond 23.00 uur te spelen.
Een mooie announcer kondigde het vijftal aan.
Het publiek werd enigzins geprovoceerd en begon met een fluitconcert.
De band opende met een instrumentaal stuk.
Daarna 'Whole Lotta Shakin' Goin' On', 'Good Golly Miss Molly', en nog wat van dat ijzersterke jaren-vijftig materiaal.
De dansvloer was stampvol en er hing een erg goede sfeer.
Op enige incidenten na (kapotte bierglazen) vond ik het een geslaagde avond.
Lof voor de organisatoren.

LONG TALL ERNIE ALLEEN VOOR AUTOBEZITTERS EN UTRECHTENAREN?

Het optreden op het schoolfeest van Long Tall Ernie & The Shakers ging wel mooi m'n neus voorbij, want ik moest de laatste trein naar huis nog halen.
De planning van de optredens was dus niet zo goed.
Veel mensen moesten om een uur of elf al weg, en zagen dus alleen MOAN maar.
Misschien kan er in de toekomst ook met ons rekening gehouden worden.

SCHOOL EN REALITEIT

Het is beslist geen uitzondering dat een school zich vrij slecht aan de realiteit aanpast. Vaak berusten de oorzaken hiervan op onwetendheid en soms op financiële gronden. Ook laat de communicatie tussen de leraren weleens het één en ander te wensen over.
Alvorens echter verder te gaan, doe ik er misschien goed aan er op te wijzen dat dit artikel geschreven is over de afdeling etaleren, omdat ik van de schildersafdeling nagenoeg niets weet. Stil maar beste schilders, ik schaam mij diep, of is dit soms een gevolg van de toch wel gebrekkige communicatie tussen de twee afdelingen?
Maar laat ik teruggaan naar mijn uitgangspunt: De school te bekijken in het licht van de realiteit.
Tot mijn teleurstelling moet ik dan constateren dat deze realiteit-schoolverhouding soms ver te zoeken is.
En dit geldt voornamelijk voor de z.g.n. praktijkgerichte vakken.
Terwijl ik aan de ene kant verneem dat dit een M.T.S. is op H.T.S. niveau, hoor ik dezelfde dag nog dat het ministerie van Onderwijs plannen heeft om deze M.T.S. status te degraderen naar een veredelde ambachtsschool.
En als ik dan, al zal dat dan ten stelligste ontkent worden, een behoorlijk tekort aan materialen constateer (wat beslist niet nodig is, de Bijenkorf Eindhoven gooit dagelijks grote hoeveelheden materiaal weg, omdat de school het niet op komt halen) en hoor dan welk bedrag er voor de feestweek is uitgetrokken, tja, dan wordt het mij toch wel even zwart voor de ogen.
Maar goed, we zullen net doen of niets gezien en niets gehoord wordt, en vervolgen onze gang naar de praktijklessen.
Gang, inderdaad, ik dacht dat dit wel het juiste woord was. Natuurlijk, het heeft zijn charme die gang, maar of het nu direkt resultaatvehogend werkt, dacht ik toch wel in twijfel te mogen trekken.


















Het leuke is dan ook nog, dat deze lessen gegeven worden door leraren, waarvan er een aantal alle mogelijke moeite hebben gedaan om zelf de praktijk uit te komen.
En dan komt eigenlijk mijn grootste grief.
Het ideaal: De Bijenkorf, het walhalla voor de etaleur.
Ja hoor: vier Bijenkorven en weet ik hoeveel leerlingen.
En zelfs bij het proberen te bereiken van dit ideaal zitten we scheef.
Terwijl wij met ons eeuwige stukje karton aan het worstelen zijn, ja originaliteit in materiaalkeus wordt zeer op prijs gesteld, maar we zijn toch echt niet allemaal bij machte steeds eigen spullen te kopen, koopt men in de praktijk veelal zijn decoratie. Niet dat ik wil zeggen dat dit de ideale oplossing is, maar terwijl men in de praktijk druk doende is te centraliseren, mechaniseren en rationaliseren, zijn wij bij ons op school bezig allemaal individualisten te kweken, en dat bedoel ik nu als ik het heb over de relatie: school - realiteit.

(jan naezer -e4a)



KOFFIE

Een poosje geleden werd onder deze kop een anoniem stencil uitgereikt.
Het was gericht tegen het gebruik van de plastic bekers, een standpunt waar de redactie zich helemaal mee kan verenigen.
Wij willen dan ook iedereen oproepen om voortaal een eigen beker te gebruiken, hoewel de rijen wachtenden in de pauze voor het koffiehok dan nog wel veel langer zullen worden.
Je kunt natuurlijk ook helemaal geen koffie meer drinken. Melk is veeeeeeel gezonder en je hoeft dan ook niet meer in de rij te staan.
Wat een voordelen.
Alleen zouden we er wel prijs op stellen als volgende stencils even ondertekend werden, dat komt dan nog sympathieker over ook.


EVOLUTIE

Onder deze naam werd de eerste krant van de oud-leerlingenvereniging van de afdeling etaleren, gepresenteerd.
Deze vereniging stelt zich ten doel om de contacten onderling te onderhouden en de bedoeling is om op den duur als belangengroep op te kunnen treden.
We kunnen wel stellen dat het een goede zet is geweest.
Het ligt dan ook in de bedoeling dat de vierde klassers van nu, aan het eind van het jaar nog nader geïnformeerd zullen worden.
De krant die uitgebracht is, zag er naar mijn mening goed uit, en ook de inhoud was, om het zo eens te zeggen: "voor elck wat wils".
Was deze eerste uitgave nog gestencild, in de toekomst zal men zeker een andere uitvoering kiezen. Doch bij gebrek aan geld kon het deze keer niet anders. We willen de organisatoren veel succes toewensen, en zien graag de volgende krant tegemoet.

Expositie Wageningen: Geen Plofkip!

De expositie in het Forumgebouw van de Universiteit van Wageningen verliep wat anders als gepland was.
Half maart was de expositie al ingericht, maar bij de officiële opening op zaterdag bleek dat zes van de negen foto's van Marianne Berkhoff, met als onderwerp 'dieren in de intensieve veehouderij', zonder enig overleg waren verwijderd.
De fotos waren te heftig voor de tere kinderziel. Omdat het een open dag was, was er vrije toegang, dan kunnen er ook kinderen meekomen.
Op de foto's van Marianne staat een dier die uit een groep gehaald is, om te laten zien dat dieren ook een eigen identiteit hebben.

Bijvoorbeeld één vetgemeste kip uit zo’n kippenschuur/hal.
Het zijn prachtige portretten.
Al de foto’s hebben een kritische kant.
Katinka Schreuder belicht de invloed van de kassenbouw op ons landschap.
Marijke's foto's gaan over de teloorgang van de visindustrie.
Met z’n drieën is er eerder geëxposeerd in Rome. Dit was voor de organisator van deze expositie aanleiding om de expositie ook naar Wageningen te halen.
De bedoeling was het wetenschappelijke denken te verbinden met de ontwikkelingen in cultuur en samenleving.
In Rome werd de expositie geopend door mevrouw Agnes van Ardenne (oud minister van ontwikkelingssamenwerking).
Zij is vaste vertegenwoordiger van Nederland bij de FAO.
Maar ook CDA!
Zij vond onze foto’s te politiek! Tja,
het CDA staat voor de boeren.
Vond ik, eerlijk gezegd, erg leuk.
(Marijke)


Dinsdag 12 april hebben de kunstenaars de expositie weggehaald, om zo te protesteren tegen de toegepaste censuur van de universiteit van Wageningen.
Trouw, van woensdag 13 april besteedde er bijna een hele pagina aan.

SCHOOLKRANT, JAARGANG 9 : 1969-1970

DE MINI KLASSEN EXPRESSIE

De start van NSSU/ NESU op 5 december werd de conferance in de schoenen geschoven, hetwelk een geslaagd voorbeeld was van afgaand amateurisme.

Wat werd gevolgd door 'we gaan weer af' en andere gezangen door de geroutineerde witmakers.

Underground gebeuren, een wat rozerige, een act.
Waarin op verdienstelijke wijze bepaalde prominente figuren werden gecorrigeerd, met betrekking tot T.V., de hr. Verbeek enz.

Super Sensacion ovatie, een sound welke je dit jaar met regelmaat zult kunnen horen en dan met nog grotere bezetting.

Liedje en een act door een geheim agent van de N.V.S.H.

Geroutineerd banjospel, voor enkele minuten ging door nervositeit ietwat verloren ('t is jammer).

PAUZE - Deze bracht verandering van klimaat en een aperatiefje met zich mee.

Kosmische intergratie,
steriele mode,
vol vernuft en
grapvol!
sortering esthetische verandering
zwarte kamer werk.

Stukje Satans werk.

Klasen Ed en Henk, met de karakteristieke lichaamsomvang. Welke middels hun Klasenfiguur het hele lerarenteam op het podium op verdienstelijke wijze van repliek diende.
Tegen alle berichten in geweldig goed georganiseerd festijn, met enkele hiaten tussen de stukjes in, maar dat nemen we voor lief.
Dank, dank aan alle medewerkers.




LAATSTE NIEUWS

Het kanon Texas Truus mocht niet worden afgeschoten zoals de bedoeling was omdat er in de Kievitstraat bij proefnemingen enkele ruiten sneuvelden.
Na het optreden werd het kanon weggebracht en is bij zijn kosthuis ontploft, ook nu sneuvelden er enige ruiten en gelaatskleuren van diverse omstanders.

NSS'er- 9e Jaargang, Nr. 2 - januari 1970

SCHOOLFEEST

Ondanks het gemis van een pilsje gelukkig weer een geslaagd schoolfeest. Dit komt dan ook door de overweldigende opkomst en we kunnen rustig aannemen dat ieder een leuke avond gehad heeft. Hetgeen mede te danken is aan de 'great' opkomst van het vrouwelijk schoon.
Het verschijnsel "Hengstenbal" zoals enige jaren geleden is, na het intreden van de etaleurs gelukkig van de baan.
Ook BRAINBOX droeg een steentje bij, alhoewel de groep het uitgetreden talent Jan Akkerman duidelijk mist.
Deze speelt op dit moment met Thijs van Leer de muziek bij de musical "Hair".
Wat ze deden was zonder meer goed, met een uitschieter als "Dark Rose". En een improvisatie op het nummer "Johnny Be Goode" van Chuck Berry, een nummer van Pearls Before Swine en de toch wel geweldige jamsession later op de avond. Jammer dat de nieuwe leadguitarist Rudi de Queljoe (ex-Dragonfly) nog niet volledig op de rest van de groep was ingespeeld, z'n vervormers gebruikte hij te weinig en de nummers waarin hij ze wel gebruikte waren dan ook direkt beter, hetgeen in de jamsession goed te merken was.
Zingen kan blijkbaar Caz Lux alleen, want de rest stond er maar mat bij, hij moest dus de show maken. Verder viel ook de drummer Pierre van der Linden op, die bij After-Tea reeds ervaring opdeed.
Kortom: geheide muziek voor een niet al te verwend publiek.
Verder alle hulde aan de feestcommissie, die er veel werk van gemaakt heeft door onder andere de kantine leuk te versieren.
Slechts de lichtsjoo ging de mist in doordat de initiatiefnemers na verloop van tijd geen tijd meer hadden voor hun projektie, maar op zich toch een leuk experiment.
Feest-commissie Jaap en medewerkers bedankt voor het fijne feest, de school voor de medewerking en de volgende keer hopen we op weer zo'n feest.
(Jeaver)




NSS'er- 9e Jaargang, Nr. 3 - maart 1970

Wanneer je tegenwoordig de school uitkomt, kun je je sjekkie nog wel even in je zak laten zitten.
In de fietsenkelder kun je gratis dikke wolken naar binnen slurpen. Er wordt op school namelijk heerlijk aan de luchtverontreiniging meegedaan. De fietserts die als laatste hun rijwiel uit de daarvoor bestemde kelder opdiepen, doen dit onder het inademen van dikke vette wolken van uitlaatgassen, afkomstig uit de uitlaten van diverse bromfietsbezitters, die het nodig vinden hun apparaat reeds achter in de kelder warm te laten draaien.
Lui, wees niet te beroerd je stinkding zelf omhoog te duwen, in plaats van het zichzelf omhoog te laten stuwen.

NSS'er- 9e Jaargang, Nr. 4 - maart 1970

NADER TOT ELKAAR

Dit stuk is niet bedoelt om kritiek te leveren op de school en haar organisatie. Dit stuk dient allen ter informatie over al wat er eigenlijk leeft bij de tweede klassen etaleurs.
Er heerst op het ogenblik een vrij negatieve tendens bij de etaleurs, dat zal bij iedereen wel duidelijk zijn, een ieder doet eigenlijk maar wat, of vrijwel niets, terwijl er hele goede resultaten behaald kunnen worden.
De vraag is nu: "Hoe komt dit?"
Als je hard wilt werken, dan werk je naar een bepaald doel, en dat doel ontbreekt er, denk ik.
Over een paar maanden gaan wij de praktijk in, maar zelfs over dit jaar is maar weinig bekend, en verder rijst de vraag: "Zit ik deze vier jaar hier niet voor nop, want wat kan ik eigenlijk met dat etaleurspapiertje doen, en op welk niveau ligt het eindexamen"?

Misschien zijn dit al lang bekende vragen in de bestuurskamer en misschien hebben zij hier zelfs een antwoord op.
Wij zouden dat ook graag willen weten, zodat wij ons een doel voor ogen kunnen houden.
Iedereen heeft er natuurlijk begrip voor dat er bij de organisatie van een groots projekt als een school er dingen zijn die over het hoofd worden gezien, maar er is naast deze organisatie een heel belangrijk punt, namelijk de communixcatie.
Het is een moeilijk begrip en nog moeilijker is het om het op de juiste manier te gebruiken.
Misschien zouden de leerlingen en de leraren wat meer met elkaar moeten communiceren, zodat er bepaalde dingen bij ons en ook vast bij de leraren duidelijk worden. Je weet op een bepaald ogenblik niet meer wat je moet doen, als je steeds maar de zaken via-via hoort en het eigenlijk concreet uit de mond van de leraar horen wil, dan zou je weten waar je aan toe was.
We zouden ook bepaalde ideeën kunnen uitwisselen voor de klassen die nog volgen, want we willen eigenlijk zo graag deze fijne opleiding zo goed mogelijk volbrengen., Dat is vast en zeker mogelijk met een bepaald doel voor ogen en met een goedlopende communicatie van leerling tot leraar, zelfs van leerling tot het bestuur kan deze nog zo prille opleiding groots worden.
Het is nu erg moeilijk voor iedereen, het zal misschien nog veel moeilijker worden, maar daar zullen wij niet meer voor terugdeinzen als wij weten wat we aan elkaar hebben, en elkaar kunnen vertrouwen.
(Etaleurs 2a)


NSS'er- 9e Jaargang, Nr. 1 - december 1969


DE "MISSING LINK" OP ONZE SCHOOL

Na jaren van zoeken en gissen hebben de Nederlandse geleerden E. Henjo en N. Hanten de reeds lang doodgewaande "missing link" tussen mens en dier nog in grote getale in Utrecht aangetroffen.
In tegenstelling met wat men tot nu toe aannam, namelijk dat mens en aap het sterkst verwant waren, hebben de heren Henjo en Hanten nu aangetoond dat wij dit verband moeten zoeken tussen mens en varken.
Dit zogenaamde "varkmens" beweegt zich vrijelijk tussen de mensen die proberen het netjes te houden in een gebouw wat langzaam verandert in een uitgeleefde varkensstal.
Dat men deze "varkmensen" niet eerder heeft ontdekt kan men slechts verklaren door de sterkte uiterlijke gelijkenis die ze vertonen met de mens. Omdat ze echter ruiten breken, over tafels lopen, as en schillen in koffiekopjes gooien en koffie in de asbakken, heeft men deze "varkmens", zowel van vrouwelijk als mannelijk geslacht, kunnen lokaliseren. De heren Henjo en Hanten vrezen echter dat deze laatste schakels binnen afzienbare tijd voor de wetenschap verloren zullen gaan, omdat ze het leefklimaat aldaar zodanig nadelig beinvloeden, dat verder leven op deze voet uitgesloten is.
Daar de mens tegelijkertijd bedreigt wordt vrezen Henjo en Hanten dat hoogstwaarschijnlijk door hogerhand op korte termijn maatregelen genomen moeten worden.

NSS'er- 9e Jaargang, Nr. 5 - mei 1970

HET RIJKE LUDIEKE SCHOOLGEBEUREN





















Ik weet het, je moet hard en intensief studeren, en ik vermoed ook de onbelangrijkheid te onderkennen van alles wat daarnaast zou moeten gebeuren, en kan leiden tot integratie van het schoolverenigingswerk in het schoolprogramma.
Zit je in één of andere ondankbare commissie, schoolvereniging, werkgroep, minderheidsgroep, knijp dan niet de ogen en de neus dicht als drie maanden na de aanvang van het nieuwe schooljaar de eerstjaars nog in de rode asbakken staan te urineren en in de witte hun onpasselijkheid ten toon spreiden.
Kies vooral na al die maanden een praesidium der ellende.

MARIJKE's EXPO

Uitnodiging Expositie

Graag nodig ik jullie uit voor een bezichtiging van mijn expositie in het Forumgebouw van de Universiteit van Wageningen. Samen met de fotografen Marianne Berkhoff en Katinka Schreuder exposeer ik in het spectaculaire atrium van dit door Quist Wintermans architecten ontworpen gebouw. Forum is de unieke blikvanger van Wageningen Campus. Onderwijsfaciliteiten, horeca en de Bibliotheek van Wageningen UR worden in dit gebouw op grootse schaal bijeen gebracht.

Op zaterdag 9 april van 15:00 - 17:00 uur organiseren wij, in samenwerking met Studium Generale, een “ontvangst” voor onze “relaties” (lees vrienden en familie) met een drankje en een hapje op de 2e verdieping voor de ingang van de bibliotheek.

Het zijn de foto’s van mijn afstuderen aan de Fotoacademie dus velen van jullie hebben mijn foto’s al gezien.
Toch is het de moeite waard de expositie te bezoeken, de foto’s van mijn mede-exposanten (met wie ik ook in Rome exposeerde) zijn prachtig en alle foto’s komen fantastisch tot hun recht in het fraaie Forum gebouw.
Op 9 april is er tevens Bachelor open dag van de Universiteit, dus je kunt ook een leuke studie op het gebied van “gezonde voeding en leefomgeving” uitzoeken!

Tot ziens in Wageningen!

Marijke Volkers

P.S. Omdat we graag willen weten hoeveel hapjes en drankjes er naar de “borrelplek” moeten komen hoor ik graag of je komt!

Zie ook:
http://studiumgenerale.wur.nl/
http://www.wageningencampus.wur.nl/NL/Gebouwen/Forumgebouw/

Adres Forum gebouw:
Droevendaalsesteeg 2 (Gebouw 102)
6708 PB Wageningen
Tel. 0317 – 48 21 60

Route uit Utrecht of Arnhem:
Neem op de A12 de afslag ‘Ede, Bennekom, Wageningen’. Volg de ANWB-borden richting Wageningen en binnen de bebouwde kom de Wageningen UR borden, richting het betreffende gebouwnummer.

Marijke Volkers
FOTOGRAFIE
www.marijkevolkers.nl

HÖLZEL EXPO

Een mooie zondagmiddag, wat doe je dan?
In de auto, over de snelweg naar Rijswijk natuurlijk, de opening bijwonen van de tentoonstelling van werk van Edward Hölzel.
Veertig jaar geleden onze leraar etaleren/decoreren en samen met Frits Frietman de drijvende kracht achter de creatieve lessen op de NIMETO.
Toendertijd wisten we niet dat de opleiding nog zoveel invulling nodig had, maar het moet veel werk geweest zijn om voor ons zinnige bezigheden te bedenken. Achteraf nog een pluim, dat we daar zo weinig van gemerkt hebben.

Bij binnenkomst kreeg ik direkt een stevige hand en werd mijn naam genoemd. Ook daar keek ik van op, na 38 jaar direkt herkend te worden door Edward, ik vind het knap. Moeiteloos werden een aantal andere leerlingen genoemd, en kwamen er een aantal anecdotes voorbij.

Ondertussen waren Frits Frietman, Nico de Vries en Wilma Smit (Walhout) ook gearriveerd. Frits vond dat ik wat trekken vertoonde van Bert Thomassen, maar dan van jaren geleden. Dit misverstand werd snel opgelost. Nico herkende mij ook niet, terwijl wij elkaar toch bij de eerste reünie van de NIMETO nog hebben gesproken.
Ook Kees Nelis, de leraar lichamelijke opvoeding was aanwezig, net als Boon, iemand waar wij nooit les van hebben gehad.







De expositie werd geopend door Frits Frietman.

Eerst dacht ik uit de speech te kunnen citeren, maar het is een mooi verhaal, daarom in zijn geheel geplaatst. Hieronder de speech:



Dames en heren,

Staat U mij toe, voor ik iets ga zeggen over het werk van de bijna 70 jarige kunstenaar Edward Hölzel, U een korte anekdote te vertellen. Ik heb deze anekdote nodig om het werk van Edward te positioneren en van mijn kleur te voorzien.

Toen ik in 1974 ging wonen op het plein in Voorburg, waar ik nu nog steeds woon, was ik daar de enige, enigszins bekende kunstenaar. Ik hield mijn tentoonstellingen in het Stadsmuseum van Voorburg en werd werkend lid van de Haagse Kunstkring en van Pulchri Studio. Dit alles min of meer gelijktijdig met Edward Hölzel met wie ik ook toen al bevriend
was.

Rond het jaar 2000 bleken er echter ineens nog twee beeldend kunstenaars op mijn pleintje te wonen en die waren daar niet komen wonen; nee die woonden er al bijna net zolang als ik, maar zij hadden plotseling besloten, nu de kinderen het huis uit waren, ook beeldend kunstenaar te worden, want zij hadden zich herinnerd dat zij op de middelbare school toch ook wel aardig konden tekenen.
Eén van die dames, want het waren dames, had zelfs een bordje voor haar raam geplaatst, dat zij beeldend kunstenaar was, iets waar ik zelf eerlijk gezegd nog nooit op was gekomen. De andere dame, die altijd trouw mijn tentoonstellingen had bezocht, sprak mij aan bij de opening van één van mijn exposities in het Stadsmuseum van Voorburg en feliciteerde mij met de verkoop van vier van mijn werken. Haastig voegde zij daaraan toe, dat zij op dat moment ook exposeerde in een bejaardenhuis in Delft en dat zij er al twaalf had verkocht. Ze keek mij daarbij aan, alsof zij mij nu definitief had verslagen. U begrijpt dat ik toen even een poosje vertwijfeld voor mij uit heb staan staren, totdat het tot mij door begon te dringen dat de devaluatie van het kunstenaarsschap nu een feit was. Er werd door haar helemaal niet meer over het werk zelf gesproken, maar alleen nog maar over de verkoop ervan en ik dacht met enige weemoed terug aan mijn oude leraren op de academie, die het mij zo anders hadden geleerd. En het ergste is nog, dat ook de politiek tegenwoordig, uit commerciële overwegingen, een zekere goedkeuring lijkt te geven aan deze devaluatie!

Dames en heren, hoe anders is het gesteld met het werk van Edward Hölzel! In een combinatie van vakbekwaamheid, bevlogenheid en een vleugje naïviteit ten opzichte van de huidige ontwikkelingen, tovert hij ons een serie schilderijen voor, die iedere vergelijking met het schijnprofessionalisme van de laatste tijd meedogenloos kan weerstaan.
Hier geen charmante kleurpoepjes op een veel te duur stuk linnen, maar doorwrocht werk, dat alleen maar kan ontstaan na een serieuze en gedegen academieopleiding. Het zijn kleursymfonieën geworden, hoofdzakelijk gebaseerd op één thema, waarbij de composities, en de ritmes binnen die composities, ons in hun verscheidenheid iedere keer verrassen. En wees eerlijk, de meeste van ons hadden die mogelijkheden van zo 'n stelletje ouwe dozen van dé Albert Heijn, dé Jumbo of dé Hoogvliet toch echt niet herkend. Hier onderscheidt de ware kunstenaar zich! In een flits moet Edward gezien hebben, dat er een oneindige hoop mogelijkheden en variaties moesten zijn met deze dozen.
Het strijklicht, het volle licht, de schaduwvlakken, de schaduwwerpende vlakken, de gaten en de holtes en de kreukels, vouwen en frommels, en dat allemaal in dienst van het ritme en de kleur van de symfonie op het platte vlak, waarmee de schoonheid van de vernieling en van het onvermijdelijke verval wordt aangeraakt en aangegeven. Het zijn naar mijn idee in hun visie en in hun uitwerking allemaal juweeltjes geworden.

Edward zijn eerste, en waarschijnlijk ook zijn meest inspirerende leermeester was de bekende Haagse schilder Gerard Wensma, van wie je, slechts een paar jaar na zijn dood, helaas nu al bijna niets meer hoort. Ook hij zocht rond zljn zeventigste naar één thema om mee te variëren.
Bij hem waren het daken, bij Edward zijn het dozen.
Slechts 2 letters verschil!
Wat zijn ze in dat opzicht dicht bij elkaar gebleven! Met veel zorg en technisch vermogen schiepen en scheppen zij hun werken, die bij Edward uiteindelijk wat meer naar de abstractie neigen, waardoor hij zich toch enigszins losmaakt van zijn leermeester.
Het is verbluffend om mee te mogen maken en het is geruststellend om het verschil te zien van dit werk met het werk van mijn twee onverwachte collega's bij mij op het pleintje.
Dames en heren, ik wil besluiten met een paar regels voor te lezen uit het kort geleden verschenen, prachtige boekje "Adel van de Geest" van Rob Riemen. Hij schrijft bovenaan pag. 70 de bemoedigende regels:
- Als humaniteit, waarheid, schoonheid en eeuwigheid misschien grote woorden zijn - groter in ieder geval dan wij in deze oppervlakkige tijden gewend zijn- laten wij dan de rechtvaardiging van het kunstenaarsbestaan zo formuleren:
"Het kunstenaarsbestaan is een levenslange trouw aan de taal, of aan de klank of aan het beeld en die levenslange trouw is daarmee voor ons een geschenk van de goden!"-
De bijna 70 jarige Edward Hölzel is daar naar mijn idee een sprankelend voorbeeld van!!

En hiermee verklaar ik deze tentoonstelling voor geopend.

Frits Frietman

Om een uur of half vijf vertrokken we weer. Nico en Wilma voerden nog een "Cannes filmfestival" toneelstukje op, met als onderwerp de nieuwste aanwinst van Nico, een fervent auto- verzamelaar, zoals je kunt zien in het hoofdstuk Hoe ging het verder met ..., eerder op dit blog.

Edward, bedankt voor de ontvangst, en de fraaie expositie.

(Gerard)

Wilma:
(Over de rit naar huis): Dacht af en toe dat ik live in een Nintendospel meedeed. Oeps... daar is een kruising.... whhhhoeoeoeoemmmm.... weg kruising... bocht.... whoeoeoeommmmm... streep.. weg.... streep.... soort kermisattractie. Verstand maar gewoon op nul gezet en net als in een vliegtuig gedacht: 'als dit mis gaat, hoef ik het niet na te vertellen'. Maar ik vond het bezoekje ook heel leuk. Wat mooi dat die mannen, inclusief Nelis, ook elkaar als persoon en hun (kunst) werk loyaal zijn gebleven.

Na de rit nog even in het zwart-witte penthouse met skyline Almere van Nico een drankje genuttigd en daarna zeer tevreden in mijn eigen oude zwarte dieselbak uit '97 gestapt en de reis vervolgd.