Tijdens het zoeken en vinden van foto's komen er allemaal herinneringen boven.
De kleurenleer van meneer
Sieders.
Jeetje, wat deed die man zijn best om ons iets bij te brengen.
En we lieten daar niets van merken, denk ik.
Een rond figuur met allemaal kleuren hebben we daar geschilderd.
Dan kon je zien wat er gebeurde als je kleuren mengde.
 |
| Ficker, Ben Cobben, Peter Walhout en Hugo Vermeulen |
En meneer
Ficker ..., pas op ik geef je op je fikker... ook zo'n doodgoede man, altijd rustig, nooit begrepen, maar hij zei nooit iets verkeerds.
En hij zag ook niet zoveel of zag het juist wel.
Elly en ik
'leenden' weleens een decoratiestuk of een lamp voor één van onze etalageklussen, bijvoorbeeld voor een supermarkt in Jutphaas, dat zag hij dan niet.
We hebben zelfs weleens een lamp uit het plafond van de klas '
geleend'.
En de kunstenaars -meesters
Frits Frietman (Friet) en
Edward Hölzel (Huls), jonge honden met leren jasjes, wilde haren en snorren.
Altijd druk gebarend en discussiërend over onze etalages en werkstukken.
Praten over kunst... nou ja, Friet liet ook altijd van die grote zuchten horen in plaats van iets te omschrijven.
Aan die zucht moest je dan horen of het goed of slecht was..., of dat hij daar ook nog niet achter was.
Altijd bijzondere opdrachten en enthousiasme.
Ik heb daar goede herinneringen aan, het was altijd gezellig, druk en een hoop heen en weer geloop en besprekingen aan het eind van de les.
Mijn moeder heeft bij de deur van haar flat nog zo'n werkstuk hangen, dat ging over Edelman, Bedelman, Dokter, Pastoor, etc.
Ze is daar nog steeds erg trots op... heeft mijn dochter gemaakt... ja, ze zag er niet uit, hoor in die tijd... en die school... nou ja... maar het was daar voor het eerst dat we van leraren iets positief over haar en een school hoorden..., dus wij waren allang blij dat ze daar mocht blijven... enne, ze rookt wel shag... als dat maar geen drugs worden!
In die tijd moesten we ook de leraren met hun voornaam aanspreken, dat werd toen modern.
Maar daar hadden we helemaal geen behoefte aan.
We waren al los genoeg en hadden juist behoefte aan 'gezag' maar dat wilden we juist weer omdat we daar ook wel lak aan hadden.
Dus we bleven uitdrukkelijk "meester" roepen. "Meester"
Ficker was de goedheid zelve..., het neeeegert, was een van die uitdrukkingen... pas op, je krijgt op je fikker, hoor!
Het is neeeeeeger uur... neeeeegertien...eenenzeventig!
Ik denk dat die uitdrukking ook kwam van dat Biafra negertje in die nijptang.
We waren erg in de neeeeeegers, in die periode.
Meneer
Sieders had 24 diploma's en wist ontzettend veel en wij vonden dat niet belangrijk.
Nee, we vonden het zelfs heel erg voor hem: wie gaat er nou 24 diploma's halen?
Waaaaarvooor?
Vaticaanstad... Stef (Steven) kwam daar vaak, daar gebeurde alles, daar ging menig spreekbeurt over.
V-A-T-I-C-A-A-N-S-T-A-D.
Kòm ook naar Vaticaanstad!!.
Maar het centrum van de wereld... daar waar alles bij elkaar kwam, waar iedereen gelukkig was, in liefde en vrede met elkaar leefde, daar waar altijd de zon scheen...... dat was in ANDORRA.
Naast Vaticaans en Andorrees, was de Ierse poëzie ook erg populair.
Nog meer namen: de altijd lachende
Heyink, Nederlands, geen idee wat we daar deden.
Van Veen, de Duitse spreekbeurten en het blad
Schaufenster, Brakkee, dat checken we even na..,
Crompvoets ... hé, waar ben ik... we hebben het over tandpasta met mannetjes erin.
En Piet (Peter) pikte dergelijke zwendelpraktijken niet.
Je gaat toch niet aan mensen verkopen dat er mannetjes.... nou ja, Piet, de discussionair moest dan van de klas
'bek houden en zitten'.
Tenslotte kwam die man ook niet voor niets naar school... bovendien is ie meester...
En
Nelis, naast de gymlessen, altijd overal voor in en bij ieder feest of partij aanwezig!!
Elly en ik vonden dat je òf een hele goede etalage moest maken òf een hele slechte moest durven maken.
Niets daartussen, want dat was saai, zo altijd-goed en daar hadden we al genoeg van op school.
Maar heel goed lukte niet zo vaak, we waren tevreden met minder of nooit goed.
En later in de
'schroeg' (samenstelling school, kroeg en tijdens de les in de kroeg zitten) werden we zelfs trots op onze resultaten, we wìlden niet eens meer anders dan
nooit-goed.
Ik heb nog wat foto's gevonden van onze etalages.
Eén van de opdrachten moesten gaan over 'midwinter' en ter inspiratie draaiden ze muziek van Vivaldi, de vier jaargetijden.
Dat vond ik zo mooi, muziek tijdens het etaleren.
En die etalage was ook echt goed gelukt en niet in elkaar gestort.
Dat gebeurde weleens... Ruud, weet je nog, of heb je dat verdrongen?
Ruud had altijd geniale, maar ook ingewikkelde ideeën, die door hun complexiteit altijd onuitvoerbaar bleken.
Pas tegen het einde van de les werd dat Ruud duidelijk.
Daar hielden we rekening mee en stelden dan vooraf al een soort etalage-EHBO team samen om Ruud te helpen.
En aan het einde van de les was Ruud's etalage weer tiptop, maar ook eenvoudiger.
Ruud maakte ook foto's, want hij had een heel mooi groot fototoestel.
Bijna alle foto's die ik heb, heeft Ruud gemaakt.
Er moeten er nog veel meer zijn.
Ruud, kom op met die plaatjes, je hèbt ze!
(Wilma)
Reactie van Ruud:
Ik heb nooit die ingewikkelde karaktertrek kunnen verbergen.
Ik wil het nog steeds veel te mooi doen.
Gelukkig heb ik een baan kunnen vinden waar ik mag uitleggen hoe mooi het moet worden en waar anderen zich dan op gaan stukbijten ;).
En als Wilma die foto’s wil, nou dan gaat Ruud dat regelen, als is het als dank voor het steeds uitrukken met het EHBO-team.
Ik heb even lopen zoeken, nog niet alles in originelen gevonden, maar wel zo’n zestig kasten in kleur of zwart-wit.
Ik heb meer mensen op de foto, ik maak ze een beetje schoon en dan stuur ik ze op.
(Ruud)
