Vier kunstenaars in ’t Zandt
Twee kunstenaarsechtparen in ’t Zandt stellen hun ateliers open in de weekends van
1 en 2 en
8 en 9 september van
12.00 uur tot 18.00 uur.
Toegang is uiteraard vrij en ze heten u van harte welkom om hun werk te bezichtigen, er over te praten en te discussiëren.
Marilyn Josiena en Jos Mulders hebben hun atelier aan de Hoofdstraat 4 in ‘t Zandt.
Edward Hölzel en Rosiet Baris vertoeven op nummer 39, direct naast de Mariakerk.
Ingang atelier Lissebonsepad no 1
Klik hier voor een video
De vier maken verschillend werk maar er is ook een overeenkomst.
Zij studeerden alle vier aan de academie in Den Haag, zij zijn collega’s maar ook vrienden.
Hun werk is hun leven!
Pak de auto of de fiets desnoods de benenwagen en maak van de unieke gelegenheid gebruik na een ritje door ons mooie Groningen in een dorp deze vier kunstenaars te ontmoeten.
Wanneer bent u in de gelegenheid om met de bedenker en de maker van zijn of haar werk en ook nog eens in het eigen atelier hetgeen normaliter alleen voor de betreffende kunstenaar toegankelijk is te vertoeven?
Juist nu wordt u die kans geboden!!
Maak er gebruik van!!
De kunstenaars vinden het leuk en heten u van harte welkom!!
U zult het ongetwijfeld als een leuke ervaring ondergaan!!
Vooraf kunt u natuurlijk ook de websites van de vier raadplegen.
maandag 27 augustus 2018
donderdag 10 mei 2018
Professor Eitje op De Parade
Huize Linda speelt de voorstelling
'Johnny van Doorn alias Professor Eitje'
op De Parade in Utrecht van 6 t/m 12 augustus,
in een op de Parade toegesneden versie van 20 minuten.
Drie maal per avond.
Entree: 6,00.
Paradeterrein: 7,50 (voor 15.00 gratis)
Speelt in MINIdrie
Wees Welkom!
Johnny van Doorn alias Professor EITJE
Een uitbundige solo performance naar het werk van dichter, schrijver Johnny van Doorn (1944 - 1991) op muziek van Frank Zappa.
Professor Eitje raast vanaf de fifties door zijn levensverhaal.
Langs zondagsrust, LSD, vrije liefde, geluidspoëzie, publieks-beschimping en valse sixties nostalgie.
U bent gewaarschuwd: Johnny is terug!
Spel: Stef van den Eijnden
Regie: Michael Helmerhorst
Techniek: Jos Houniet
NRC: "Verrukkelijke humor."
VPRO gids: "Stef van den Eijnden vertolkt Johnny en doet hem recht."
Johnny van Doorn was als ‘The Selfkicker’ in de sixties de eerste ‘performing poet’, die met veel dynamiek optrad en voor veel opschudding zorgde.
Vanaf de jaren 70 zette hij dit imago van zich af en schreef hij ingetogen maar met veel humor over zijn leven.
Ook las hij zijn werk voor voor de VPRO radio en verscheen hij in het programma ‘Herenleed’ op TV en in het theater.
De voorstelling belicht meerdere facetten uit zijn werk.
dinsdag 6 maart 2018
ONTMOET PROFESSOR EITJE
Theaterproductie 'Professor Eitje' naar Johnny van Doorn.
"Nee, ik heb geen heimwee naar de sixties.
Nou, misschien een klein beetje: je kon in die tijd de mensen nog zo gezellig op stang jagen".
Huize Linda speelt 2018/2019 de solo theatervoorstelling: 'Professor Eitje' op teksten van Johnny van Doorn.
Dit is een solo gebaseerd op de eerdere veel grotere voorstelling naar Johnny van Doorn:
'Een Magistrale Stralende Zon' uit 2005.
Op 18 maart wordt 'Professor Eitje' gespeeld, in aanwezigheid van Yvonne van Doorn,
in het stamcafé van Johnny van Doorn in Amsterdam Noord:
café 't Sluisje
Nieuwendammerdijk 297.
Aanvang 20.30
'Professor Eitje' duurt 60 minuten.
Reserveren:
't Sluisje, 020-6361712 of theaterhuizelinda@online.nl
De voorstelling belicht meerdere facetten uit zijn werk.
Professor EITJE
De Eerste Nieuwe Romanticus Op Aarde.
Idee, script en spel: Stef van den Eijnden
Regie: Michael Helmerhorst.
‘Professor Eitje’ is een dynamische ode op het werk van dichter, schrijver Johnny van Doorn (1944-1991) in een theatrale lezing van Professor Eitje over zijn leven door de jaren heen.
Met veel muziekcitaten van o.a. Frank Zappa uit the sixties worden de humoristische en felle teksten van Johnny van Doorn, zonder hem te imiteren, tot leven gebracht.
Johnny van Doorn was als ‘The Selfkicker’ in de sixties de eerste ‘performing poet’, die met veel dynamiek optrad en voor opschudding zorgde.
Vanaf de jaren 70 zette hij dit imago van zich af en schreef hij ingetogener, maar met veel humor over zijn leven.
Ook las hij zijn werk voor op VPRO radio en verscheen hij in het programma ‘Herenleed’ op tv en in het theater.
’Professor Eitje’ is als solovoorstelling gemaakt uit een eerdere productie van Huize Linda in 2005 op het werk van Johnny van Doorn: ‘Een Magistrale Stralende Zon’.
De pers over ‘Een Magistrale Stralende Zon’:
NRC: Verrukkelijke humor.
van den Eijnden zorgt op Oerol 2005 voor een verrassing.
De jaren 50/60 passeren zonder vals heimwee, compleet met draadjesvlees en vrije liefde.
De Gelderlander: Alle notabelen zijn gewaarschuwd: Johnny is terug!
VPRO gids: Stef van den Eijnden vertolkt Johnny en doet hem recht.
(Wim Noordhoek)
(zie op de website van Huize Linda een registratie onder Een Magistrale Stralende Zon)
Stef van den Eijnden maakte eerder literair muziektheater.
Tot 2001 met De Gebroeders Flint, daarna met Huize Linda:
‘Een Magistrale Stralende Zon’ 2005, 2006, een openlucht locatievoorstelling naar Johnny van Doorn.
Regie: Michael Helmerhorst.
‘Underdog’ 2007, Amsterdam Bellevue
Lunch productie naar Charles Bukowski. Regie: Wim Meuwissen.
‘Liederen op de wind’,
2011, liederenprogramma op accordeon, solo.
‘Underdog’, 2012
reprise als jeugdproductie. Parade.
‘Boerenbal’, 2013, eigen script en regie.
Jeugdproductie.
‘Van horen vertellen’, 2014, naar John Berger.
Regie: Wim Meuwissen
‘Met eigen ogen gezien’, 2015, eigen script.
Regie: Wim Meuwissen.
‘Het Orakel van Lage Vuursche’, 2016, naar Meir Shalev: “De 4 maaltijden”.
‘De accordeonist’, 2017, naar John Berger.
Regie: Wim Meuwissen.
Huize Linda
Tugelaweg 106 A,
1091 VS Amsterdam
020-4633326
06-20561212
theaterhuizelinda@online.nl
www.theaterhuizelinda.nl
"Nee, ik heb geen heimwee naar de sixties.
Nou, misschien een klein beetje: je kon in die tijd de mensen nog zo gezellig op stang jagen".
Huize Linda speelt 2018/2019 de solo theatervoorstelling: 'Professor Eitje' op teksten van Johnny van Doorn.Dit is een solo gebaseerd op de eerdere veel grotere voorstelling naar Johnny van Doorn:
'Een Magistrale Stralende Zon' uit 2005.
Op 18 maart wordt 'Professor Eitje' gespeeld, in aanwezigheid van Yvonne van Doorn,
in het stamcafé van Johnny van Doorn in Amsterdam Noord:
café 't Sluisje
Nieuwendammerdijk 297.
Aanvang 20.30
'Professor Eitje' duurt 60 minuten.
Reserveren:
't Sluisje, 020-6361712 of theaterhuizelinda@online.nl
De voorstelling belicht meerdere facetten uit zijn werk.
Professor EITJE
De Eerste Nieuwe Romanticus Op Aarde.
Idee, script en spel: Stef van den Eijnden
Regie: Michael Helmerhorst.
‘Professor Eitje’ is een dynamische ode op het werk van dichter, schrijver Johnny van Doorn (1944-1991) in een theatrale lezing van Professor Eitje over zijn leven door de jaren heen.
Met veel muziekcitaten van o.a. Frank Zappa uit the sixties worden de humoristische en felle teksten van Johnny van Doorn, zonder hem te imiteren, tot leven gebracht.
Johnny van Doorn was als ‘The Selfkicker’ in de sixties de eerste ‘performing poet’, die met veel dynamiek optrad en voor opschudding zorgde.
Vanaf de jaren 70 zette hij dit imago van zich af en schreef hij ingetogener, maar met veel humor over zijn leven.
Ook las hij zijn werk voor op VPRO radio en verscheen hij in het programma ‘Herenleed’ op tv en in het theater.
’Professor Eitje’ is als solovoorstelling gemaakt uit een eerdere productie van Huize Linda in 2005 op het werk van Johnny van Doorn: ‘Een Magistrale Stralende Zon’.
De pers over ‘Een Magistrale Stralende Zon’:
NRC: Verrukkelijke humor.
van den Eijnden zorgt op Oerol 2005 voor een verrassing.
De jaren 50/60 passeren zonder vals heimwee, compleet met draadjesvlees en vrije liefde.
De Gelderlander: Alle notabelen zijn gewaarschuwd: Johnny is terug!
VPRO gids: Stef van den Eijnden vertolkt Johnny en doet hem recht.
(Wim Noordhoek)
(zie op de website van Huize Linda een registratie onder Een Magistrale Stralende Zon)
Stef van den Eijnden maakte eerder literair muziektheater.
Tot 2001 met De Gebroeders Flint, daarna met Huize Linda:
Regie: Michael Helmerhorst.
‘Underdog’ 2007, Amsterdam Bellevue
Lunch productie naar Charles Bukowski. Regie: Wim Meuwissen.
‘Liederen op de wind’,
2011, liederenprogramma op accordeon, solo.
‘Underdog’, 2012
reprise als jeugdproductie. Parade.
‘Boerenbal’, 2013, eigen script en regie.
Jeugdproductie.
‘Van horen vertellen’, 2014, naar John Berger.
Regie: Wim Meuwissen
‘Met eigen ogen gezien’, 2015, eigen script.
Regie: Wim Meuwissen.
‘Het Orakel van Lage Vuursche’, 2016, naar Meir Shalev: “De 4 maaltijden”.
‘De accordeonist’, 2017, naar John Berger.
Regie: Wim Meuwissen.
Huize Linda
Tugelaweg 106 A,
1091 VS Amsterdam
020-4633326
06-20561212
theaterhuizelinda@online.nl
www.theaterhuizelinda.nl
donderdag 4 januari 2018
REALITEITEN
(uit de Nimetokwintel van 22 december 1972)
Ik heb eens een paar jaar 's avonds 'op een benzinepomp gewerkt'.
Van 6 tot 9 uur.
Toen ik er de eerste avond zat, het was niet druk, kwam er een bejaard vrouwtje binnenstappen die vroeg of ze mij kon spreken.
Ik had daar geen bezwaar tegen en ze ging zitten op de stoel die ik haar aanbood.
"Bent u gelovig, mijnheer?", begon ze.
Ik antwoordde dat ik katholiek was opgevoed, maar dat ik dat als geloof niet meer geheel kon steunen; ik kon geloven zonder daar direkt de kerk bij nodig te hebben.
Een geruststelling voor haar was het blijkbaar wel, want zij geloofde sinds de dag dat zij God ontmoet had zeer sterk.
Hele citaten uit de bijbel stroomden uit het, door ouderdom getekende mondje.
Ik was even stil en vroeg haar wat verklaringen.
De hedendaagse maatschappij had mij namelijk aan het denken gezet en ik meende daar enkele citaten niet geheel mee te kunnen rijmen.
Zij was zo overtuigd dat ze niet geheel objectief met mij in discussie kon gaan.
Ze bleef echter doorspuien en dacht er waarschijnlijk niet aan dat dit wel een beetje veel was voor mij.
Om kwart voor negen vertrok ze en zei nog eens langs te komen.
Al die twee jaar dat ik er werkte kwam ze iedere week wel een keer bij mij.
Ik respecteerde het ideologische in het vrouwtje.
Hoe zij haar ideeën uitdroeg was ontroerend.
Vaak bracht ze een koekje of snoepje voor mij mee, dat zat altijd ingepakt in een servetje, wat ze in elkaar gefrommeld in haar zak stopte.
Voor haar was het niet het hapje alleen wat ze bracht, ze bracht tevens een opdracht mee van de Heer om die bij mij uit te dragen.
Ik lachte er wel eens om, maar vond het wel erg goed van d'r.
Ik wist n.l. dat zij ook op straat en in winkels haar taak uitvoerde.
"Het vrouwtje met de grijze haren, het mutsje, de oude jas en haar uitgelopen schoenen".
Ze was 76 jaar.
Vaak als ik 's avonds thuiskwam dacht ik na over wat ze verteld had.
Geheel geloven kon ik het echter nog steeds niet.
Vorig jaar stopte ik met "pompen" en zag haar niet meer.
Van de week, ik kwam terug van school, werd ik op 't station aangesproken door een oud vrouwtje, het was "het vrouwtje van de pomp".
Ze was nog net eender gekleed.
Ik begroette haar en ze begon, naast mij zittend op een bank, te vertellen.
Het huis waar ze in woonde was te groot voor haar en ze was al lange tijd bezig een bejaardenflat te krijgen.
Overal waar ze kwam, kon ze niet terecht.
Of er was geen plaats, óf het was zo duur, dat ze het van haar pensioen niet kon betalen.
"Het grote huis behoorde door een gezin bewoond te worden", zei ze.
Ik was blij haar zo te horen praten, en dacht na over het irreële van de maatschappij.
Een groot huis achter laten en niet eens een voor haar gebouwd kleiner huis te kunnen betrekken.
Ze zag het echter als Gods wil, en dàt zag ik nou nèt niet zitten.
Henze J. Pegman E4a
Tekeningen: Bert Thomassen
Van 6 tot 9 uur.
Toen ik er de eerste avond zat, het was niet druk, kwam er een bejaard vrouwtje binnenstappen die vroeg of ze mij kon spreken.
Ik had daar geen bezwaar tegen en ze ging zitten op de stoel die ik haar aanbood.
"Bent u gelovig, mijnheer?", begon ze.
Ik antwoordde dat ik katholiek was opgevoed, maar dat ik dat als geloof niet meer geheel kon steunen; ik kon geloven zonder daar direkt de kerk bij nodig te hebben.
Een geruststelling voor haar was het blijkbaar wel, want zij geloofde sinds de dag dat zij God ontmoet had zeer sterk.
Hele citaten uit de bijbel stroomden uit het, door ouderdom getekende mondje.
Ik was even stil en vroeg haar wat verklaringen.
De hedendaagse maatschappij had mij namelijk aan het denken gezet en ik meende daar enkele citaten niet geheel mee te kunnen rijmen.
Zij was zo overtuigd dat ze niet geheel objectief met mij in discussie kon gaan.
Ze bleef echter doorspuien en dacht er waarschijnlijk niet aan dat dit wel een beetje veel was voor mij.
Om kwart voor negen vertrok ze en zei nog eens langs te komen.
Al die twee jaar dat ik er werkte kwam ze iedere week wel een keer bij mij.
Ik respecteerde het ideologische in het vrouwtje.
Hoe zij haar ideeën uitdroeg was ontroerend.
Vaak bracht ze een koekje of snoepje voor mij mee, dat zat altijd ingepakt in een servetje, wat ze in elkaar gefrommeld in haar zak stopte.
Voor haar was het niet het hapje alleen wat ze bracht, ze bracht tevens een opdracht mee van de Heer om die bij mij uit te dragen.
Ik lachte er wel eens om, maar vond het wel erg goed van d'r.
Ik wist n.l. dat zij ook op straat en in winkels haar taak uitvoerde.
"Het vrouwtje met de grijze haren, het mutsje, de oude jas en haar uitgelopen schoenen".
Ze was 76 jaar.
Vaak als ik 's avonds thuiskwam dacht ik na over wat ze verteld had.
Geheel geloven kon ik het echter nog steeds niet.
Vorig jaar stopte ik met "pompen" en zag haar niet meer.
Van de week, ik kwam terug van school, werd ik op 't station aangesproken door een oud vrouwtje, het was "het vrouwtje van de pomp".
Ze was nog net eender gekleed.
Ik begroette haar en ze begon, naast mij zittend op een bank, te vertellen.
Het huis waar ze in woonde was te groot voor haar en ze was al lange tijd bezig een bejaardenflat te krijgen.
Overal waar ze kwam, kon ze niet terecht.
Of er was geen plaats, óf het was zo duur, dat ze het van haar pensioen niet kon betalen.
"Het grote huis behoorde door een gezin bewoond te worden", zei ze.
Ik was blij haar zo te horen praten, en dacht na over het irreële van de maatschappij.
Een groot huis achter laten en niet eens een voor haar gebouwd kleiner huis te kunnen betrekken.
Ze zag het echter als Gods wil, en dàt zag ik nou nèt niet zitten.
Henze J. Pegman E4a
Tekeningen: Bert Thomassen
vrijdag 18 augustus 2017
ATELIERROUTE 2017
26-27 augustus en 2-3 september wordt de atelierroute
Van Eems tot Westeremden gehouden.
Onze ateliers zijn te bezoeken van 12.00 tot 18.00 uur.
Toegang vrij!
Hoofdstraat 39, ’t Zandt.
Nieuw werk!
Voor informatie over de route en onszelf
www.atelierroutevaneemstotwesteremden.nl
www.edwardholzel.nl
www.pulchri.nl
De Pers over het eerste lustrum van de Atelierroute:
ATELIERROUTE AL 5 JAAR EEN GROOT SUCCES
In 2012 werd de route voor het eerst georganiseerd en viel prompt in de prijzen.
De route werd bekroond met de cultuurprijs van de gemeente Delfzijl .
Sinds de start is het elk jaar weer drukker en komen bezoekers niet alleen uit onze eigen provincie Groningen maar uit alle windstreken zoals vorig jaar zelfs uit Limburg.
Honderden nee duizenden bezoekers zijn geteld.
Het is natuurlijk ook leuker en interessanter om kunst te aanschouwen en met de kunstenaars zelf van gedachten te wisselen vragen te stellen en opmerkingen te maken in hun eigen werkruimtes dan in een commerciële galerie kunsthandel of museum waar de persoonlijke benadering van de kunstenaar doorgaans niet aanwezig is.
In de ateliers die uiteraard kosteloos te betreden zijn kunt u de sfeer opsnuiven van inspiratie en van even zo vaak transpiratie van de kunstenaars, voor wie het scheppen en creëren van schilderijen, beelden, keramiek etc. kortom van allerlei kunstuitingen een levensvervulling is.
Een wisselwerking tussen kijker en maker een unieke gelegenheid tijdens de atelierroute!
Op de fiets of in de auto pendelend tussen de te bezoeken ateliers in het wonderschone landschap van het Hooge Land maakt de middag tot een bijzondere belevenis.
Beide weekends zijn de ateliers geopend van 12.00 uur tot 18.00 uur
dinsdag 8 augustus 2017
NIMETO HERINNERINGEN VAN WILMA
Tijdens het zoeken en vinden van foto's komen er allemaal herinneringen boven.
De kleurenleer van meneer Sieders.
Jeetje, wat deed die man zijn best om ons iets bij te brengen.
En we lieten daar niets van merken, denk ik.
Een rond figuur met allemaal kleuren hebben we daar geschilderd.
Dan kon je zien wat er gebeurde als je kleuren mengde.
En meneer Ficker ..., pas op ik geef je op je fikker... ook zo'n doodgoede man, altijd rustig, nooit begrepen, maar hij zei nooit iets verkeerds.
En hij zag ook niet zoveel of zag het juist wel.
Elly en ik 'leenden' weleens een decoratiestuk of een lamp voor één van onze etalageklussen, bijvoorbeeld voor een supermarkt in Jutphaas, dat zag hij dan niet.
We hebben zelfs weleens een lamp uit het plafond van de klas 'geleend'.
En de kunstenaars -meesters Frits Frietman (Friet) en Edward Hölzel (Huls), jonge honden met leren jasjes, wilde haren en snorren.
Altijd druk gebarend en discussiërend over onze etalages en werkstukken.
Praten over kunst... nou ja, Friet liet ook altijd van die grote zuchten horen in plaats van iets te omschrijven.
Aan die zucht moest je dan horen of het goed of slecht was..., of dat hij daar ook nog niet achter was.
Altijd bijzondere opdrachten en enthousiasme.
Ik heb daar goede herinneringen aan, het was altijd gezellig, druk en een hoop heen en weer geloop en besprekingen aan het eind van de les.
Mijn moeder heeft bij de deur van haar flat nog zo'n werkstuk hangen, dat ging over Edelman, Bedelman, Dokter, Pastoor, etc.
Ze is daar nog steeds erg trots op... heeft mijn dochter gemaakt... ja, ze zag er niet uit, hoor in die tijd... en die school... nou ja... maar het was daar voor het eerst dat we van leraren iets positief over haar en een school hoorden..., dus wij waren allang blij dat ze daar mocht blijven... enne, ze rookt wel shag... als dat maar geen drugs worden!
In die tijd moesten we ook de leraren met hun voornaam aanspreken, dat werd toen modern.
Maar daar hadden we helemaal geen behoefte aan.
We waren al los genoeg en hadden juist behoefte aan 'gezag' maar dat wilden we juist weer omdat we daar ook wel lak aan hadden.
Dus we bleven uitdrukkelijk "meester" roepen. "Meester" Ficker was de goedheid zelve..., het neeeegert, was een van die uitdrukkingen... pas op, je krijgt op je fikker, hoor!
Het is neeeeeeger uur... neeeeegertien...eenenzeventig!
Ik denk dat die uitdrukking ook kwam van dat Biafra negertje in die nijptang.
We waren erg in de neeeeeegers, in die periode.
Meneer Sieders had 24 diploma's en wist ontzettend veel en wij vonden dat niet belangrijk.
Nee, we vonden het zelfs heel erg voor hem: wie gaat er nou 24 diploma's halen?
Waaaaarvooor?
Vaticaanstad... Stef (Steven) kwam daar vaak, daar gebeurde alles, daar ging menig spreekbeurt over.
V-A-T-I-C-A-A-N-S-T-A-D.
Kòm ook naar Vaticaanstad!!.
Maar het centrum van de wereld... daar waar alles bij elkaar kwam, waar iedereen gelukkig was, in liefde en vrede met elkaar leefde, daar waar altijd de zon scheen...... dat was in ANDORRA.
Naast Vaticaans en Andorrees, was de Ierse poëzie ook erg populair.
Nog meer namen: de altijd lachende Heyink, Nederlands, geen idee wat we daar deden.
Van Veen, de Duitse spreekbeurten en het blad Schaufenster, Brakkee, dat checken we even na.., Crompvoets ... hé, waar ben ik... we hebben het over tandpasta met mannetjes erin.
En Piet (Peter) pikte dergelijke zwendelpraktijken niet.
Je gaat toch niet aan mensen verkopen dat er mannetjes.... nou ja, Piet, de discussionair moest dan van de klas 'bek houden en zitten'.
Tenslotte kwam die man ook niet voor niets naar school... bovendien is ie meester...
En Nelis, naast de gymlessen, altijd overal voor in en bij ieder feest of partij aanwezig!!
Elly en ik vonden dat je òf een hele goede etalage moest maken òf een hele slechte moest durven maken.
Niets daartussen, want dat was saai, zo altijd-goed en daar hadden we al genoeg van op school.
Maar heel goed lukte niet zo vaak, we waren tevreden met minder of nooit goed.
En later in de 'schroeg' (samenstelling school, kroeg en tijdens de les in de kroeg zitten) werden we zelfs trots op onze resultaten, we wìlden niet eens meer anders dan nooit-goed.
Ik heb nog wat foto's gevonden van onze etalages.
Eén van de opdrachten moesten gaan over 'midwinter' en ter inspiratie draaiden ze muziek van Vivaldi, de vier jaargetijden.
Dat vond ik zo mooi, muziek tijdens het etaleren.
En die etalage was ook echt goed gelukt en niet in elkaar gestort.
Dat gebeurde weleens... Ruud, weet je nog, of heb je dat verdrongen?
Ruud had altijd geniale, maar ook ingewikkelde ideeën, die door hun complexiteit altijd onuitvoerbaar bleken.
Pas tegen het einde van de les werd dat Ruud duidelijk.
Daar hielden we rekening mee en stelden dan vooraf al een soort etalage-EHBO team samen om Ruud te helpen.
En aan het einde van de les was Ruud's etalage weer tiptop, maar ook eenvoudiger.
Ruud maakte ook foto's, want hij had een heel mooi groot fototoestel.
Bijna alle foto's die ik heb, heeft Ruud gemaakt.
Er moeten er nog veel meer zijn.
Ruud, kom op met die plaatjes, je hèbt ze!
(Wilma)
Reactie van Ruud:
Ik heb nooit die ingewikkelde karaktertrek kunnen verbergen.
Ik wil het nog steeds veel te mooi doen.
Gelukkig heb ik een baan kunnen vinden waar ik mag uitleggen hoe mooi het moet worden en waar anderen zich dan op gaan stukbijten ;).
En als Wilma die foto’s wil, nou dan gaat Ruud dat regelen, als is het als dank voor het steeds uitrukken met het EHBO-team.
Ik heb even lopen zoeken, nog niet alles in originelen gevonden, maar wel zo’n zestig kasten in kleur of zwart-wit.
Ik heb meer mensen op de foto, ik maak ze een beetje schoon en dan stuur ik ze op.
(Ruud)
De kleurenleer van meneer Sieders.
Jeetje, wat deed die man zijn best om ons iets bij te brengen.
En we lieten daar niets van merken, denk ik.
Een rond figuur met allemaal kleuren hebben we daar geschilderd.
Dan kon je zien wat er gebeurde als je kleuren mengde.
 |
| Ficker, Ben Cobben, Peter Walhout en Hugo Vermeulen |
En meneer Ficker ..., pas op ik geef je op je fikker... ook zo'n doodgoede man, altijd rustig, nooit begrepen, maar hij zei nooit iets verkeerds.
En hij zag ook niet zoveel of zag het juist wel.
Elly en ik 'leenden' weleens een decoratiestuk of een lamp voor één van onze etalageklussen, bijvoorbeeld voor een supermarkt in Jutphaas, dat zag hij dan niet.We hebben zelfs weleens een lamp uit het plafond van de klas 'geleend'.
En de kunstenaars -meesters Frits Frietman (Friet) en Edward Hölzel (Huls), jonge honden met leren jasjes, wilde haren en snorren.
Altijd druk gebarend en discussiërend over onze etalages en werkstukken.
Praten over kunst... nou ja, Friet liet ook altijd van die grote zuchten horen in plaats van iets te omschrijven.
Aan die zucht moest je dan horen of het goed of slecht was..., of dat hij daar ook nog niet achter was.
Altijd bijzondere opdrachten en enthousiasme.
Ik heb daar goede herinneringen aan, het was altijd gezellig, druk en een hoop heen en weer geloop en besprekingen aan het eind van de les.
Mijn moeder heeft bij de deur van haar flat nog zo'n werkstuk hangen, dat ging over Edelman, Bedelman, Dokter, Pastoor, etc.
Ze is daar nog steeds erg trots op... heeft mijn dochter gemaakt... ja, ze zag er niet uit, hoor in die tijd... en die school... nou ja... maar het was daar voor het eerst dat we van leraren iets positief over haar en een school hoorden..., dus wij waren allang blij dat ze daar mocht blijven... enne, ze rookt wel shag... als dat maar geen drugs worden!
In die tijd moesten we ook de leraren met hun voornaam aanspreken, dat werd toen modern.
Maar daar hadden we helemaal geen behoefte aan.
We waren al los genoeg en hadden juist behoefte aan 'gezag' maar dat wilden we juist weer omdat we daar ook wel lak aan hadden.
Dus we bleven uitdrukkelijk "meester" roepen. "Meester" Ficker was de goedheid zelve..., het neeeegert, was een van die uitdrukkingen... pas op, je krijgt op je fikker, hoor!
Het is neeeeeeger uur... neeeeegertien...eenenzeventig!
Ik denk dat die uitdrukking ook kwam van dat Biafra negertje in die nijptang.
We waren erg in de neeeeeegers, in die periode.
Meneer Sieders had 24 diploma's en wist ontzettend veel en wij vonden dat niet belangrijk.
Nee, we vonden het zelfs heel erg voor hem: wie gaat er nou 24 diploma's halen?
Waaaaarvooor?
Vaticaanstad... Stef (Steven) kwam daar vaak, daar gebeurde alles, daar ging menig spreekbeurt over.
V-A-T-I-C-A-A-N-S-T-A-D.
Kòm ook naar Vaticaanstad!!.
Maar het centrum van de wereld... daar waar alles bij elkaar kwam, waar iedereen gelukkig was, in liefde en vrede met elkaar leefde, daar waar altijd de zon scheen...... dat was in ANDORRA.
Naast Vaticaans en Andorrees, was de Ierse poëzie ook erg populair.
Van Veen, de Duitse spreekbeurten en het blad Schaufenster, Brakkee, dat checken we even na.., Crompvoets ... hé, waar ben ik... we hebben het over tandpasta met mannetjes erin.
En Piet (Peter) pikte dergelijke zwendelpraktijken niet.
Je gaat toch niet aan mensen verkopen dat er mannetjes.... nou ja, Piet, de discussionair moest dan van de klas 'bek houden en zitten'.
Tenslotte kwam die man ook niet voor niets naar school... bovendien is ie meester...
En Nelis, naast de gymlessen, altijd overal voor in en bij ieder feest of partij aanwezig!!
Elly en ik vonden dat je òf een hele goede etalage moest maken òf een hele slechte moest durven maken.
Niets daartussen, want dat was saai, zo altijd-goed en daar hadden we al genoeg van op school.
Maar heel goed lukte niet zo vaak, we waren tevreden met minder of nooit goed.
En later in de 'schroeg' (samenstelling school, kroeg en tijdens de les in de kroeg zitten) werden we zelfs trots op onze resultaten, we wìlden niet eens meer anders dan nooit-goed.
Ik heb nog wat foto's gevonden van onze etalages.
Eén van de opdrachten moesten gaan over 'midwinter' en ter inspiratie draaiden ze muziek van Vivaldi, de vier jaargetijden.
Dat vond ik zo mooi, muziek tijdens het etaleren.
En die etalage was ook echt goed gelukt en niet in elkaar gestort.
Dat gebeurde weleens... Ruud, weet je nog, of heb je dat verdrongen?
Ruud had altijd geniale, maar ook ingewikkelde ideeën, die door hun complexiteit altijd onuitvoerbaar bleken.
Pas tegen het einde van de les werd dat Ruud duidelijk.
Daar hielden we rekening mee en stelden dan vooraf al een soort etalage-EHBO team samen om Ruud te helpen.
En aan het einde van de les was Ruud's etalage weer tiptop, maar ook eenvoudiger.
Ruud maakte ook foto's, want hij had een heel mooi groot fototoestel.
Bijna alle foto's die ik heb, heeft Ruud gemaakt.
Er moeten er nog veel meer zijn.
Ruud, kom op met die plaatjes, je hèbt ze!
(Wilma)
Reactie van Ruud:
Ik heb nooit die ingewikkelde karaktertrek kunnen verbergen.
Ik wil het nog steeds veel te mooi doen.
Gelukkig heb ik een baan kunnen vinden waar ik mag uitleggen hoe mooi het moet worden en waar anderen zich dan op gaan stukbijten ;).
En als Wilma die foto’s wil, nou dan gaat Ruud dat regelen, als is het als dank voor het steeds uitrukken met het EHBO-team.
Ik heb even lopen zoeken, nog niet alles in originelen gevonden, maar wel zo’n zestig kasten in kleur of zwart-wit.
Ik heb meer mensen op de foto, ik maak ze een beetje schoon en dan stuur ik ze op.
(Ruud)
donderdag 23 februari 2017
EXPOSITIE
Onlangs ontving ik van Péter Boekhorst bijgaande poster van een expositie in de Vleeshal in Middelburg, waar Frits Frietman en Edward Hölzel werk hadden hangen.De poster heeft ook in de NIMETO gehangen.
Naar aanleiding hiervan heb ik wat meer informatie proberen te vinden, maar tevergeefs.
Gerard den Toonder is de enige leerling van onze jaargang die naar de opening is geweest.
Hij was onder de indruk van het fraaie tekenwerk, en werd in verwarring gebracht door hun enthousiasme over "het Zeeuwse licht".
Hier een link naar Gerards' website, met een uitgebreider verhaal hierover.
De overkant
Ik kwam wel een eerdere ekspositie tegen, gehouden in Den Haag in 1971.
Afgebeeld is de uitnodiging.
Abonneren op:
Posts (Atom)